Οι περισσότεροι γνωστοί εξωσχολικοί πλανήτες είναι πιο τεράστιοι από τον Δία γιατί;
* Προκατάληψη ανίχνευσης: Οι τρέχουσες μέθοδοι ανίχνευσης των εξωπλάνων είναι πιο ευαίσθητες σε μεγαλύτερους, πιο μαζικούς πλανήτες. Οι πιο συνηθισμένες μεθόδους, όπως η μέθοδος ακτινικής ταχύτητας (Doppler) και η μέθοδος διαμετακόμισης, βασίζονται στην βαρυτική επίδραση του πλανήτη στο αστέρι του ξενιστή. Οι μεγαλύτεροι πλανήτες προκαλούν μια πιο έντονη ταλάντωση στην κίνηση του αστεριού (ακτινική ταχύτητα) ή μια βαθύτερη βουτιά στο φως του αστεριού (διαμετακόμιση). Αυτό σημαίνει ότι είμαστε πιο πιθανό να βρούμε μαζικούς πλανήτες.
* σχηματισμός: Ενώ υπάρχουν θεωρίες σχετικά με το σχηματισμό μικρότερων πλανητών, τα πρώτα στάδια του σχηματισμού του πλανήτη συχνά ευνοούν την αύξηση των μεγάλων ποσοτήτων υλικού, οδηγώντας σε γιγαντιαίες πλανήτες όπως ο Δία.
* Προκατάληψη επιλογής: Οι επιστήμονες συχνά δίνουν προτεραιότητα στη μελέτη μεγαλύτερων, πιο τεράστιων πλανητών, επειδή είναι ευκολότερο να εντοπιστούν και να χαρακτηριστούν. Αυτό δημιουργεί μια προκατάληψη στα δεδομένα, κάνοντάς το να φαίνεται ότι υπάρχουν πιο τεράστιοι πλανήτες από τους μικρότερους.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
* Οι μικρότεροι πλανήτες είναι εκεί έξω: Η αποστολή Kepler και άλλα τηλεσκόπια με βάση το διάστημα έχουν αρχίσει να ανιχνεύουν έναν μεγαλύτερο πληθυσμό μικρότερων πλανητών μεγέθους γης.
* Η "έρημος του Ποσειδώνα": Υπάρχει μια προφανής έλλειψη πλανητών με μάζες μεταξύ του Ποσειδώνα και του Δία, ο οποίος εξακολουθεί να μην εξηγείται πλήρως.
Συμπερασματικά, ενώ ανιχνεύουμε πιο μαζικούς πλανήτες τώρα, αυτό οφείλεται σε περιορισμούς στις μεθόδους ανίχνευσης και στην ευκολία μελέτης τους. Καθώς βελτιώνονται οι τεχνολογίες μας, πιθανότατα θα ανακαλύψουμε περισσότερους πλανήτες σε ένα ευρύτερο φάσμα μεγεθών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων παρόμοιων με τη Γη.
