Όταν τα μικρά αστέρια πεθαίνουν τα φωτεινά στοιχεία απελευθερώνονται γιατί;
* Πυρηνική σύντηξη: Τα αστέρια περνούν τη ζωή τους συγχωνεύοντας τα ελαφρύτερα στοιχεία (όπως το υδρογόνο) σε βαρύτερα στοιχεία (όπως το ήλιο). Αυτή η διαδικασία απελευθερώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας, πράγμα που τους κάνει να λάμπουν.
* Κύρια ακολουθία: Κατά τη διάρκεια της κύριας διάρκειας ζωής τους, τα αστέρια ασχολούνται κυρίως με το υδρογόνο σε ήλιο. Αυτή είναι η μακρύτερη και πιο σταθερή φάση της ζωής ενός αστεριού.
* Κόκκινη γιγαντιαία φάση: Καθώς το αστέρι εξαντλείται από το καύσιμο υδρογόνου στον πυρήνα του, αρχίζει να τερμάνει το ήλιο σε βαρύτερα στοιχεία όπως ο άνθρακας και το οξυγόνο. Το αστέρι επεκτείνεται σημαντικά, καθιστώντας έναν κόκκινο γίγαντα.
* Πλανητικό Nebula: Τελικά, τα εξωτερικά στρώματα του αστεριού εκδιώκονται στο διάστημα, δημιουργώντας ένα πολύχρωμο κέλυφος γνωστό ως πλανητικό νεφέλωμα.
* Λευκός νάνος: Αυτό που παραμένει είναι ένας πυκνός, καυτός πυρήνας άνθρακα και οξυγόνου που ονομάζεται λευκός νάνος. Αυτό το υπόλοιπο θα κρυώσει σταδιακά και θα ξεθωριάσει τα δισεκατομμύρια χρόνια.
Γιατί απελευθερώνονται φωτεινά στοιχεία:
* Έλλειψη σύντηξης: Ο πυρήνας ενός μικρού αστέρι δεν ζεσταίνεται ποτέ για να συγχωνεύσει τον άνθρακα και το οξυγόνο σε βαρύτερα στοιχεία.
* Απομάκρυνση εξωτερικών στρώσεων: Κατά τη διάρκεια της κόκκινης γιγαντιαίας φάσης, τα εξωτερικά στρώματα του αστεριού ωθούν προς τα έξω από την έντονη πίεση από τον πυρήνα. Αυτό το υλικό αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο, τα οποία εκτοξεύονται στο διάστημα καθώς οι πλανητικές μορφές νεφελώματος.
Εν ολίγοις, τα μικρά αστέρια δεν έχουν τη μάζα ή τη θερμοκρασία για να παράγουν βαρύτερα στοιχεία στον πυρήνα τους και τα εξωτερικά στρώματα υδρογόνου και ηλίου εκδιώκονται κατά τα τελικά στάδια του αστεριού. Αυτά τα φωτεινά στοιχεία επιστρέφονται στη διαστρικό μέσο, όπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να σχηματίσουν νέα αστέρια και πλανήτες.
