bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> αστρονομία

Γιατί ο Δίας ονομάζεται The Wandering Star;

Ο Δίας δεν ονομάζεται "περιπλανώμενος αστέρι". Αυτός ο τίτλος ανήκει στους πλανήτες γενικά.

Εδώ είναι γιατί:

* Αρχαίοι αστρονόμοι: Παρατήρησαν ότι ορισμένα ουράνια αντικείμενα κινήθηκαν στον ουρανό σε διαφορετικό μοτίβο από τα αστέρια. Αυτά τα κινούμενα αντικείμενα ονομάζονταν "περιπλανώμενα αστέρια" ή "πλανήτες" (από την ελληνική λέξη για το "Wanderer").

* Σύγχρονη κατανόηση: Γνωρίζουμε τώρα ότι αυτά τα "περιπλανώμενα αστέρια" είναι στην πραγματικότητα πλανήτες, σώματα που περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο. Η φαινομενική τους κίνηση στον ουρανό προκαλείται από τη δική τους κίνηση και την κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο.

Έτσι, ενώ ο Δία είναι ένας πλανήτης και επομένως ένα "περιπλανώμενο αστέρι" με την ιστορική έννοια, δεν έχει ένα συγκεκριμένο όνομα σαν αυτό. Ονομάζεται απλά "Δία", μετά τον ρωμαϊκό θεό.

Stephen Hawking:ένα μυαλό χωρίς όρια

Stephen Hawking:ένα μυαλό χωρίς όρια

Ο κόσμος έχασε έναν γίγαντα. Ο καθηγητής Στίβεν Χόκινγκ, ο πιο γνωστός επιστήμονας του Γαλαξία και το πιο απίθανο πολιτιστικό σύμβολο, πέθανε την Τετάρτη 14 Μαρτίου στο σπίτι του στο Κέμπριτζ. Περάσαμε τις μέρες από τότε που μιλήσαμε με όσους τον γνώριζαν και προκύπτει ένα ξεκάθαρο θέμα. Ο Χόκινγκ ή

Το Monster Marsquake που ανιχνεύθηκε από το InSight είναι το μεγαλύτερο μέχρι τώρα

Το Monster Marsquake που ανιχνεύθηκε από το InSight είναι το μεγαλύτερο μέχρι τώρα

Το προσεδάφιο InSight της NASA μόλις ανίχνευσε τον μεγαλύτερο σεισμό στον Άρη μέχρι σήμερα. Με εκτιμώμενο μέγεθος 5, αυτό είναι πάνω από έξι φορές πιο ενεργητικό από τον προηγούμενο κάτοχο του ρεκόρ, μια δόνηση μεγέθους 4,2 βαθμών που ταρακούνησε το έδαφος για 90 λεπτά τον Σεπτέμβριο του 2021. Αυτό

Μοντελοποίηση ηλιακού ανέμου:Σύγκριση της ενέργειας μεταξύ ενός μεμονωμένου υγρού και ενός κινητικού εξωσφαιρικού μοντέλου

Μοντελοποίηση ηλιακού ανέμου:Σύγκριση της ενέργειας μεταξύ ενός μεμονωμένου υγρού και ενός κινητικού εξωσφαιρικού μοντέλου

Ο Parker στο ApJ 1958 ανέπτυξε τη θεωρία του υπερηχητικού ηλιακού ανέμου και προέβλεψε το γνωστό σήμερα σπειροειδές σχήμα του ηλιακού μαγνητικού πεδίου. Η θεωρία του για την υπερηχητική διαστολή του ηλιακού ανέμου επαληθεύτηκε παρατηρητικά λίγα χρόνια αργότερα στη δεκαετία του 1960. Από το έγγραφο τ