Πώς συνέβαλε ο Stanley Miller στη βιολογία;

Ακολουθεί μια κατανομή της συμβολής του:

* Πείραμα Miller-Urey: Σε αυτό το πείραμα, ο Μίλερ προσομοίωσε την ατμόσφαιρα της πρώιμης γης, η οποία θεωρήθηκε ότι αποτελείται από μεθάνιο, αμμωνία, υδρογόνο και υδρατμούς. Στη συνέχεια υπέβαλε αυτό το μείγμα σε ηλεκτρικές εκκενώσεις, μιμώντας αστραπές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το σχηματισμό αρκετών αμινοξέων, τα οποία είναι τα δομικά στοιχεία πρωτεϊνών, μαζί με άλλα οργανικά μόρια.

* Σημασία: Αυτό το πείραμα παρείχε ισχυρές ενδείξεις ότι τα σύνθετα οργανικά μόρια θα μπορούσαν να προκύψουν από απλή ανόργανη ύλη υπό συνθήκες που πιστεύεται ότι υπάρχουν στην πρώιμη γη. Παρείχε ένα σημαντικό βήμα προς την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η ζωή θα μπορούσε να προέρχεται από τον πλανήτη μας.

* Αντίκτυπος στο πεδίο: Το έργο του Μίλερ προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον για τη μελέτη της πρεβιοτικής χημείας και της προέλευσης της ζωής. Εξοπλίζει περαιτέρω έρευνα σχετικά με τις πιθανές διαδικασίες που θα μπορούσαν να έχουν οδηγήσει στην εμφάνιση της ζωής στη γη.

Ενώ η συγκεκριμένη σύνθεση της ατμόσφαιρας της πρώιμης γης συζητείται τώρα και το πείραμα του Μίλερ δεν είναι το μοναδικό κομμάτι των στοιχείων που υποστηρίζουν τη θεωρία της abiogenesis, παραμένει ένα επιτυχημένο ορόσημο στην ιστορία της βιολογίας. Έθεσε τα θεμέλια για ένα εντελώς νέο πεδίο επιστημονικής έρευνας και παρείχε έναν εύλογο μηχανισμό για την εμφάνιση της ζωής από τη μη ζωντανή ύλη.