bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> βιολογία

Τι συμβαίνει όταν ένας οργανισμός διασπά;

Όταν ένας οργανισμός πεθαίνει, αρχίζει τη διαδικασία αποσύνθεσης, μια σύνθετη σειρά γεγονότων που οδηγούνται από διάφορους οργανισμούς. Εδώ είναι μια κατανομή:

Η διαδικασία αποσύνθεσης:

1. Αυτολύυση: Αυτό είναι το αρχικό στάδιο όπου τα ένζυμα του οργανισμού αρχίζουν να διασπούν τους ιστούς του από το εσωτερικό. Αυτή η διαδικασία απελευθερώνει θρεπτικά συστατικά και καθιστά το σώμα πιο ευάλωτο σε άλλους αποσυνθέτες.

2. σαρωτές: Τα ζώα όπως τα έντομα, τα πουλιά και τα μεγαλύτερα θηρευτικά εκμεταλλεύονται τον νεκρό οργανισμό, καταναλώνοντας τμήματα του. Αυτό αφαιρεί τη σάρκα και εκθέτει τους εσωτερικούς ιστούς σε περαιτέρω αποσύνθεση.

3. Αυτό είναι όπου τα βακτήρια και οι μύκητες παίρνουν το επίκεντρο. Τρέφονται με την υπόλοιπη οργανική ύλη, σπάζοντας την σε απλούστερες ουσίες. Τα βακτήρια είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τη διάσπαση των πρωτεϊνών, των λιπών και των υδατανθράκων, ενώ οι μύκητες είναι πιο αποτελεσματικοί στην κατάρρευση της λιγνίνης (μια σύνθετη ένωση που βρίσκεται στο ξύλο).

4. απελευθέρωση θρεπτικών ουσιών: Καθώς οι αποσυνθέτες λειτουργούν, απελευθερώνουν θρεπτικά συστατικά όπως το άζωτο, ο φωσφόρος και ο άνθρακας πίσω στο έδαφος και στην ατμόσφαιρα. Αυτά τα θρεπτικά συστατικά είναι στη συνέχεια διαθέσιμα για άλλα φυτά και οργανισμούς για χρήση, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της ζωής.

Παράγοντες που επηρεάζουν την αποσύνθεση:

* Θερμοκρασία: Οι θερμότερες θερμοκρασίες επιταχύνουν την αποσύνθεση, καθώς τα ένζυμα λειτουργούν γρηγορότερα.

* υγρασία: Τα βακτήρια και οι μύκητες ευδοκιμούν σε υγρά περιβάλλοντα, οπότε οι υγρές συνθήκες επιταχύνουν την αποσύνθεση.

* οξυγόνο: Τα αερόβια βακτήρια απαιτούν οξυγόνο, οπότε η αποσύνθεση σε καλά οξυγονωμένα περιβάλλοντα είναι ταχύτερη. Ωστόσο, τα αναερόβια βακτήρια μπορούν ακόμα να αποσυντεθούν την οργανική ύλη σε περιβάλλοντα φτωχού οξυγόνου.

* Η σύνθεση του οργανισμού: Οι διαφορετικοί οργανισμοί έχουν διαφορετικές ποσότητες πρωτεϊνών, λιπών και υδατανθράκων, οι οποίες επηρεάζουν τον ρυθμό και τον τύπο της αποσύνθεσης.

Τι έχει μείνει πίσω:

Στο τέλος, ο οργανισμός χωρίζεται σε απλούστερες ενώσεις. Το τελικό προϊόν είναι ένα μείγμα χούμου (μια σταθερή μορφή αποσυμπιεσμένης οργανικής ύλης) και ανόργανες ενώσεις, εμπλουτίζοντας το έδαφος και συμβάλλοντας στο οικοσύστημα.

Σημασία της αποσύνθεσης:

Η αποσύνθεση είναι μια ζωτική διαδικασία σε όλα τα οικοσυστήματα. Το:

* Ανακυκλώνει θρεπτικά συστατικά: Χωρίς αποσύνθεση, τα θρεπτικά συστατικά θα ήταν κλειδωμένα σε νεκρούς οργανισμούς, καθιστώντας τα μη διαθέσιμα για νέα ζωή.

* Δημιουργεί έδαφος: Το HUMUS συμβάλλει στη γονιμότητα του εδάφους, υποστηρίζοντας την ανάπτυξη των φυτών.

* Καταρρίπτει τις επιβλαβείς ουσίες: Οι αποσυνθέτες βοηθούν στην απομάκρυνση των αποβλήτων και των ρύπων από το περιβάλλον.

Συμπερασματικά:

Η αποσύνθεση είναι μια φυσική και ουσιαστική διαδικασία που μετατρέπει τους νεκρούς οργανισμούς σε πολύτιμους πόρους, εξασφαλίζοντας τη συνέχιση της ζωής στη γη. Είναι ένα ζωτικό μέρος του κύκλου θρεπτικών ουσιών και διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη διατήρηση ενός υγιούς οικοσυστήματος.

Η άποψη ενός βιοχημικού για την προέλευση της ζωής επαναπροσδιορίζει τον καρκίνο και τη γήρανση

Η άποψη ενός βιοχημικού για την προέλευση της ζωής επαναπροσδιορίζει τον καρκίνο και τη γήρανση

Όλα τα ζωντανά κύτταρα τροφοδοτούν τον εαυτό τους με τη βοήθεια ενεργητικών ηλεκτρονίων από τη μια πλευρά μιας μεμβράνης στην άλλη. Οι μηχανισμοί που βασίζονται σε μεμβράνες για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι, κατά μία έννοια, ένα καθολικό χαρακτηριστικό της ζωής όσο ο γενετικός κώδικας. Αλλά σ

Διαφορά μεταξύ μήτρας και μήτρας

Διαφορά μεταξύ μήτρας και μήτρας

Κύρια διαφορά – Μήτρα εναντίον Μήτρας Μήτρα και μήτρα είναι δύο όροι που χρησιμοποιούνται εναλλακτικά για να περιγράψουν μια ανατομική δομή ενός θηλυκού αναπαραγωγικού συστήματος θηλαστικών. Το γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα αποτελείται από κόλπο, τράχηλο, μήτρα, σάλπιγγες και ωοθήκες. Η κύρια διαφ

Φυτέψτε μωρά! – Μοσχεύματα ιστών

Φυτέψτε μωρά! – Μοσχεύματα ιστών

Αν θέλουμε να καλλιεργήσουμε ένα φυτό, το κάνουμε συνήθως φυτεύοντας έναν σπόρο. Ο σπόρος παράγεται με τη σεξουαλική αναπαραγωγή (δύο γονείς), που σημαίνει ότι το αυγό από ένα φυτό και η γύρη από ένα άλλο έχουν συναντηθεί και σχηματίσουν έναν σπόρο, με αποτέλεσμα το φυτό να έχει ιδιότητες και από τα