Γιατί το SiO2 είναι πιο διαλυτό στο θαλασσινό νερό έναντι γλυκού νερού;

Αυτή η δήλωση είναι λανθασμένη . Το SiO2 (διοξείδιο του πυριτίου) είναι στην πραγματικότητα λιγότερο διαλυτό στο θαλασσινό νερό από ό, τι στο γλυκό νερό. Εδώ είναι γιατί:

* αλατότητα: Το θαλασσινό νερό περιέχει υψηλή συγκέντρωση διαλυμένων αλάτων, κυρίως χλωριούχο νάτριο (NaCl). Αυτά τα άλατα αυξάνουν την ιοντική δύναμη της λύσης, καθιστώντας πιο δύσκολο για το SiO2 να διαλύσει.

* Ιονικές αλληλεπιδράσεις: Τα διαλυμένα ιόντα σε θαλασσινό νερό ανταγωνίζονται με SiO2 για ενυδάτωση (η διαδικασία των μορίων νερού που περιβάλλουν και σταθεροποιούν τα ιόντα/μόρια). Αυτός ο διαγωνισμός μειώνει την αποτελεσματική συγκέντρωση νερού που διατίθεται για τη διάλυση του SiO2.

* συμπλοκοποίηση: Μερικά από τα διαλυμένα ιόντα στο θαλασσινό νερό, όπως το ασβέστιο (Ca2⁺), μπορούν να σχηματίσουν σύμπλοκα με διαλυμένο διοξείδιο του πυριτίου, αφαιρώντας το από το διάλυμα.

Συνοπτικά: Η υψηλή αλατότητα και η ιοντική δύναμη του θαλασσινού νερού καθιστούν ένα λιγότερο ευνοϊκό περιβάλλον για τη διάλυση του SiO2 σε σύγκριση με το γλυκό νερό.

Σημείωση: Ενώ το SiO2 είναι λιγότερο διαλυτό στο θαλασσινό νερό από ό, τι στο γλυκό νερό, και οι δύο θεωρούνται σχετικά χαμηλές στη διαλυτότητα. Η συντριπτική πλειοψηφία του πυριτίου στον ωκεανό υπάρχει με τη μορφή στερεών σωματιδίων (π.χ. διατόμων).