Τι συμβαίνει όταν προσθέτετε υδροχλωρικό οξύ στον χαλκό;
* Ο χαλκός είναι λιγότερο αντιδραστικός από το υδρογόνο: Η σειρά αντιδραστικότητας των μετάλλων τοποθετεί χαλκό κάτω από το υδρογόνο. Αυτό σημαίνει ότι ο χαλκός είναι λιγότερο πιθανό να μετατοπίσει το υδρογόνο από ένα οξύ.
* Το HCl είναι ένας αδύναμος οξειδωτικός παράγοντας: Ενώ το HCl είναι ένα οξύ, δεν είναι ένας ισχυρός οξειδωτικός παράγοντας. Δεν έχει αρκετή οξείδωση για να σπάσει τους δεσμούς χαλκού-χαλκού και να σχηματίζει ιόντα χαλκού.
Τι μπορεί να συμβεί:
* Πολύ αργή αντίδραση: Σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, μπορεί να συμβεί αργή αντίδραση, παράγοντας μια πολύ μικρή ποσότητα χλωριούχου χαλκού (CuCL2) και αερίου υδρογόνου.
* Οξείδωση παρουσία αέρα: Εάν η επιφάνεια του χαλκού εκτίθεται στον αέρα, μπορεί να σχηματιστεί ένα στρώμα οξειδίου του χαλκού (CuO). Το HCl μπορεί να αντιδράσει με οξείδιο του χαλκού, παράγοντας χλωριούχο χαλκού και νερό. Αυτή η αντίδραση εξακολουθεί να είναι αργή αλλά πιο αισθητή από την άμεση αντίδραση με χαλκό.
Για να πάρετε το χαλκό για να αντιδράσει με ένα οξύ, χρειάζεστε έναν ισχυρότερο οξειδωτικό παράγοντα:
* Νιτρικό οξύ (HNO3): Αυτό το οξύ είναι ένας ισχυρός οξειδωτικός παράγοντας. Όταν το νιτρικό οξύ προστίθεται στον χαλκό, οξειδώνει ιόντα χαλκού σε χαλκό (II) (Cu2⁺) και σχηματίζει αέριο διοξειδίου του αζώτου (NO₂), ένα καφέ αέριο.
* Συμπυκνωμένο θειικό οξύ (h₂so₄): Σε υψηλές θερμοκρασίες, το συμπυκνωμένο θειικό οξύ λειτουργεί ως οξειδωτικός παράγοντας, αντιδρώντας με χαλκό για την παραγωγή θειικού χαλκού (II) (CUSO₄), αέριο διοξειδίου του θείου (SO₂) και νερό.
Συνοπτικά:
Ενώ το HCl είναι ένα οξύ, δεν είναι αρκετά ισχυρό για να αντιδράσει σημαντικά με χαλκό σε θερμοκρασία δωματίου. Απαιτείται ένας ισχυρότερος οξειδωτικός παράγοντας για να προκαλέσει μια αντίδραση.
