Ποια από τις ακόλουθες ενώσεις είναι πιο σταθερό LICL CUCL2 ALCL3 AGCL;
* ιονική εναντίον ομοιοπολικής σύνδεσης: Η σταθερότητα αυτών των ενώσεων καθορίζεται κυρίως από τη δύναμη των ιοντικών δεσμών. Οι Licl, Cucl₂, Alcl₃ και AgCl είναι όλες ιοντικές ενώσεις.
* Πλέγμα ενέργειας: Η αντοχή ενός ιοντικού δεσμού σχετίζεται άμεσα με την ενέργεια του πλέγματος. Η ενέργεια του πλέγματος είναι η ενέργεια που απελευθερώνεται όταν τα ιόντα έρχονται μαζί για να σχηματίσουν ένα κρυσταλλικό πλέγμα. Η υψηλότερη ενέργεια πλέγματος υποδεικνύει έναν ισχυρότερο δεσμό και μια πιο σταθερή ένωση.
Παράγοντες που επηρεάζουν την ενέργεια πλέγματος:
* χρέωση: Οι υψηλότερες χρεώσεις στα ιόντα οδηγούν σε ισχυρότερα αξιοθέατα και υψηλότερη ενέργεια πλέγματος.
* Μέγεθος: Τα μικρότερα ιόντα έχουν μεγαλύτερη ηλεκτροστατική έλξη και υψηλότερη ενέργεια πλέγματος.
Συγκρίνοντας τις ενώσεις:
* licl: Το λίθιο (Li⁺) και το χλώριο (CL⁻) έχουν σχετικά μικρές ιοντικές ακτίνες.
* cucl₂: Ο χαλκός (Cu2⁺) έχει υψηλότερη φόρτιση από το λίθιο, οδηγώντας σε ισχυρότερη έλξη.
* alcl₃: Το αλουμίνιο (al³⁺) έχει ακόμη υψηλότερη φόρτιση από το χαλκό, οδηγώντας σε ισχυρότερη έλξη.
* agcl: Το ασήμι (Ag⁺) είναι ένα μεγαλύτερο ιόν από το λίθιο και ο ιοντικός δεσμός είναι ασθενέστερος.
Συμπέρασμα:
Με βάση τους παραπάνω παράγοντες, alcl₃ (χλωριούχο αλουμίνιο) είναι πιθανό η πιο σταθερή ένωση λόγω του υψηλού φορτίου στο ιόν αλουμινίου (al³⁺) και των σχετικά μικρών ιοντικών ακτίνων αλουμινίου και χλωρίου.
Σημαντική σημείωση: Ενώ η ενέργεια του πλέγματος αποτελεί βασικό παράγοντα, άλλοι παράγοντες όπως η διαλυτότητα και η παρουσία ομοιοπολικού χαρακτήρα στον δεσμό μπορούν επίσης να επηρεάσουν τη σταθερότητα.
