Στις καθαρές ιοντικές εξισώσεις δεν γράφονται ως ξεχωριστά ιόντα.
Εδώ είναι γιατί:
* Οι καθαρές ιοντικές εξισώσεις επικεντρώνονται στα είδη που αλλάζουν πραγματικά κατά τη διάρκεια μιας αντίδρασης. Αυτές οι αλλαγές είναι συνήθως ο σχηματισμός ενός ίζημα, η παραγωγή αερίου ή η μεταφορά ηλεκτρονίων (αντίδραση οξειδοαναγωγής).
* ιόντα θεατών είναι εκείνα που παραμένουν αμετάβλητα στην αντίδραση. Αυτά τα ιόντα απομακρύνονται στην καθαρή ιοντική εξίσωση.
* Τα ιόντα που συμμετέχουν στην αντίδραση γράφονται ως ξεχωριστές οντότητες.
Παράδειγμα:
Η αντίδραση του νιτρικού αργύρου (AgNO₃) με χλωριούχο νάτριο (NaCl) παράγει ένα ίζημα χλωριούχου αργύρου (AGCL):
Πλήρης ιοντική εξίσωση:
Ag⁺ (aq) + no₃⁻ (aq) + na⁺ (aq) + cl⁻ (aq) → agcl (s) + na⁺ (aq) + no₃⁻ (aq)
καθαρή ιοντική εξίσωση:
Ag⁺ (aq) + cl⁻ (aq) → agcl (s)
Επεξήγηση:
* Η πλήρης ιοντική εξίσωση δείχνει όλα τα ιόντα που υπάρχουν στο διάλυμα πριν και μετά την αντίδραση.
* Η καθαρή ιοντική εξίσωση δείχνει μόνο τα ιόντα που συμμετέχουν στο σχηματισμό του ίζημα (Ag⁺ και CL⁻), εξαιρουμένων των ιόντων θεατών (Na⁺ και No₃⁻).
Συνοπτικά: Οι καθαρές ιοντικές εξισώσεις γράφονται με ξεχωριστά ιόντα, αλλά περιλαμβάνουν μόνο τα ιόντα που αλλάζουν πραγματικά κατά τη διάρκεια της αντίδρασης.
