Ποιες νέες πληροφορίες οδήγησαν στη θεωρία της τεκτονικής του τόπου;
1. Continental Drift:
* Υπόθεση του Alfred Wegener (αρχές 20ου αιώνα): Ο Wegener πρότεινε ότι οι ηπείρους ήταν κάποτε μια ενιαία γη που ονομάζεται "Pangea" και είχε παρασυρθεί από εκατομμύρια χρόνια. Παρείχε στοιχεία όπως η αντιστοίχιση των ακτών, παρόμοια απολιθώματα που βρέθηκαν σε μακρινές ηπείρους και τα αρχαία κλιματικά πρότυπα. Ενώ η αρχική του θεωρία δεν είχε έναν πειστικό μηχανισμό, έβαλε τον σπόρο για την ιδέα της μετακίνησης ηπείρων.
2. Χαρτογράφηση του δαπέδου του ωκεανού:
* Mid-Ocean Ridges (1950s): Λεπτομερής χαρτογράφηση του ωκεανού δαπέδου αποκάλυψε την παρουσία μαζικών υποβρύχιων οροσειρών που ονομάζονται κορυφογραμμές στα μέσα του ωκεανού. Αυτές οι κορυφογραμμές βρέθηκαν να είναι οι θέσεις της ηφαιστειακής δραστηριότητας και των σεισμών.
* Seafloor Spreading (1960): Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η νέα ωκεάνια κρούστα δημιουργήθηκε στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών και εξαπλώθηκε προς τα έξω, πιέζοντας τα παλαιότερα κρούστα μακριά από τις κορυφογραμμές. Αυτή η διαδικασία οφειλόταν στην ανοδική πορεία του μάγματος από το μανδύα της Γης.
3. Παλαιομαγνητισμός:
* Μαγνητικές λωρίδες στο θαλασσινό νερό (1960): Οι επιστήμονες παρατηρούσαν εναλλασσόμενα πρότυπα μαγνητικών λωρίδων στο πάτωμα του ωκεανού, αντικατοπτρίζοντας τις αναστροφές του μαγνητικού πεδίου της Γης με την πάροδο του χρόνου. Αυτό παρείχε ισχυρές ενδείξεις για τη διάδοση του θαλασσινού νερού, καθώς η νεοσυσταθείσα κρούστα κατέγραψε το μεταβαλλόμενο μαγνητικό πεδίο.
4. Hotspots:
* Plumes Mantle (1970): Η ανακάλυψη των "hotspots", οι περιοχές της ηφαιστειακής δραστηριότητας που δεν σχετίζονται με τα όρια των πλακών, πρότειναν ότι τα μούχλα του καυτού υλικού από το μανδύα θα μπορούσαν να φτάσουν στην επιφάνεια, δημιουργώντας ηφαιστειακές αλυσίδες όπως τα νησιά της Χαβάης.
5. Διανομή σεισμού:
* όρια πλάκας (1960S-1970S): Η συνειδητοποίηση ότι οι σεισμοί συγκεντρώθηκαν κατά μήκος των συγκεκριμένων ζωνών, που συχνά συμπίπτουν με τις κορυφογραμμές, τα χαρακώματα και τις γραμμές σφάλματος, υποστήριξαν την ιδέα ότι η κρούστα της γης χωρίστηκε σε ξεχωριστές πλάκες που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.
Βάζοντας το μαζί:
Αυτές οι ανακαλύψεις, μαζί με άλλα γεωλογικά και γεωφυσικά στοιχεία, έδωσαν τελικά μια συνεκτική εξήγηση για την κίνηση των ηπείρων και τον σχηματισμό βουνών, σεισμών και ηφαιστειακής δραστηριότητας. Η θεωρία της τεκτονικής της πλάκας, που αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1960 και του 1970, επανάσταση στην κατανόησή μας για τη δυναμική φύση της Γης και συνεχίζει να βελτιώνεται και να επεκτείνεται σήμερα.
