Τι χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της θερμοκρασίας ενός αστεριού;
Εδώ είναι μια κατανομή:
* Νόμος περί μετατόπισης του Wien: Αυτός ο νόμος δηλώνει ότι το μέγιστο μήκος κύματος της ακτινοβολίας που εκπέμπεται από ένα μαύρο σώμα είναι αντιστρόφως ανάλογο με τη θερμοκρασία του. Με απλούστερους όρους, τα θερμότερα αντικείμενα εκπέμπουν φως σε μικρότερα μήκη κύματος, εμφανίζονται Bluer, ενώ τα πιο δροσερά αντικείμενα εκπέμπουν φως σε μεγαλύτερα μήκη κύματος, εμφανίζονται κόκκινα.
* Stellar Spectra: Τα αστέρια εκπέμπουν φως σε όλο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, αλλά τα φάσματα τους (η κατανομή του φωτός σε διαφορετικά μήκη κύματος) έχουν ξεχωριστές κορυφές. Οι αστρονόμοι αναλύουν αυτά τα φάσματα για να καθορίσουν το μέγιστο μήκος κύματος, το οποίο αντιστοιχεί άμεσα στη θερμοκρασία του αστεριού.
* Φασματική ταξινόμηση: Τα αστέρια ταξινομούνται σύμφωνα με τους φασματικούς τύπους τους, οι οποίοι σημειώνονται με επιστολές από το O (Hottest) έως το M (πιο cool). Αυτό το σύστημα ταξινόμησης βασίζεται στην παρουσία ή απουσία ορισμένων φασματικών γραμμών, οι οποίες σχετίζονται με τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας του αστεριού.
Άλλες μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση των θερμοκρασιών αστεριών:
* Luminosity: Η φωτεινότητα ενός αστεριού (η συνολική ποσότητα ενέργειας που εκπέμπει ανά μονάδα χρόνου) σχετίζεται με τη θερμοκρασία του. Οι αστρονόμοι μπορούν να εκτιμήσουν τη θερμοκρασία ενός αστεριού χρησιμοποιώντας τη φωτεινότητα και άλλες ιδιότητες, όπως το μέγεθος και η απόσταση του.
* parallax: Η μέτρηση της απόστασης σε ένα αστέρι που χρησιμοποιεί το Parallax επιτρέπει στους αστρονόμους να υπολογίζουν το απόλυτο μέγεθος του (η εγγενή φωτεινότητα του). Αυτές οι πληροφορίες, μαζί με το φαινόμενο μέγεθος του αστεριού (πόσο φωτεινό εμφανίζεται από τη Γη), μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εκτίμηση της θερμοκρασίας του.
Ενώ το χρώμα είναι ο κύριος δείκτης, αυτές οι άλλες μέθοδοι παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες και βοηθούν να βελτιώσουμε την κατανόηση της θερμοκρασίας ενός αστεριού.
