Ποια τρία λανθασμένη ιδέα συγκέντρωσε την ανάπτυξη της σύγχρονης αστρονομίας από το χρόνο του Αριστοτέλη μέχρι τον 16ο αιώνα;
1. Γεωκεντρικό μοντέλο: Η ιδέα ότι η γη ήταν το κέντρο του σύμπαντος (γεωκεντρισμός) ήταν ένα σημαντικό εμπόδιο. Το μοντέλο του Αριστοτέλη, που αγκαλιάστηκε από την εκκλησία εδώ και αιώνες, έβαλε τη Γη στο κέντρο, με τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια να την περιστρέφονται. Αυτό το μοντέλο δεν είχε επεξηγηματική δύναμη για παρατηρούμενες ουράνιες κινήσεις, όπως η οπισθοδρομική κίνηση των πλανητών, και τελικά αποδείχθηκε λάθος.
2. Τέλειες κυκλικές τροχιές: Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, συμπεριλαμβανομένου του Αριστοτέλη, πίστευαν ότι τα ουράνια αντικείμενα κινήθηκαν σε τέλειους κύκλους επειδή οι κύκλοι θεωρήθηκαν το πιο τέλειο γεωμετρικό σχήμα. Αυτή η ιδέα, αν και αισθητικά ευχάριστη, δεν αντικατοπτρίζει με ακρίβεια τις πολύπλοκες και ελλειπτικές διαδρομές των πλανητών. Αυτό οδήγησε σε υπερβολικά σύνθετα μοντέλα με επιτιδικά (κύκλοι εντός κύκλων) για να εξηγήσει τα παρατηρούμενα πλανητικά κινήματα.
3. αμετάβλητοι ουρανοί: Το μοντέλο του Αριστοτέλη υποθέτει επίσης ότι η ουράνια σφαίρα ήταν αμετάβλητη και τέλεια. Αυτή η ιδέα, ενισχυμένη και πάλι από θρησκευτικό δόγμα, σήμαινε ότι οι αστρονόμοι δίσταζαν να δεχτούν στοιχεία για την αλλαγή στους ουρανούς, όπως οι κομήτες ή οι σουπερνόβες. Η παρατήρηση και η μελέτη αυτών των γεγονότων ήταν ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της δυναμικής φύσης του σύμπαντος.
Αυτές οι τρεις ιδέες αποτελούσαν εμπόδιο στην ανάπτυξη μιας πιο ακριβούς κατανόησης του κόσμου. Μόλις ο 16ος αιώνας, με το έργο του Copernicus, του Kepler και του Galileo, ότι αυτές οι λανθασμένες υποθέσεις αμφισβητήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από πιο ακριβή μοντέλα που βασίζονται στην παρατήρηση και τη μαθηματική ανάλυση.
