Πώς βοήθησαν να δείξουμε ότι οι Oberservations of Moons για να δείξουν ότι η γεωκεντρική εξήγηση είναι λανθασμένη;

Οι παρατηρήσεις των φεγγαριών διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην αποσύνδεση του γεωκεντρικού μοντέλου, το οποίο έκρινε ότι η Γη ήταν το κέντρο του σύμπαντος. Εδώ είναι:

1. Φάσεις του φεγγαριού:

* Γεωκεντρική εξήγηση: Το γεωκεντρικό μοντέλο αγωνίστηκε να εξηγήσει τις φάσεις του φεγγαριού. Πρότεινε ότι το φεγγάρι ήταν ένα φωτεινό σώμα, με την φωτεινή πλευρά της πάντα να βλέπει τη γη. Ωστόσο, αυτό δεν θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τις φάσεις της ημισελήνου και του γελοίου, όπου μόνο ένα τμήμα της Σελήνης φαίνεται να φωτίζεται.

* ηλιοκεντρική εξήγηση: Το ηλιοκεντρικό μοντέλο, με τον ήλιο στο κέντρο, παρείχε μια απλούστερη και ακριβέστερη εξήγηση. Εξήγησε τις φάσεις του φεγγαριού ως αποτέλεσμα του ήλιου που φωτίζει διαφορετικά τμήματα της επιφάνειας του φεγγαριού καθώς περιστρέφει τη γη.

2. Σεληνιακές εκλείψεις:

* Γεωκεντρική εξήγηση: Το γεωκεντρικό μοντέλο ανέλαβε ότι το φεγγάρι ήταν πιο κοντά στη Γη από τον Ήλιο. Αυτό δυσκολεύει να εξηγήσει τις σεληνιακές εκλείψεις, όπου η γη ρίχνει μια σκιά στο φεγγάρι. Εάν το φεγγάρι ήταν πιο κοντά, θα έπρεπε πάντα να είναι στη σκιά της Γης.

* ηλιοκεντρική εξήγηση: Το ηλιοκεντρικό μοντέλο, με τη Γη να περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, εξήγησε εύκολα τις σεληνιακές εκλείψεις. Κατά τη διάρκεια μιας σεληνιακής έκλειψης, η γη ευθυγραμμίζεται μεταξύ του ήλιου και του φεγγαριού, ρίχνοντας τη σκιά της στο φεγγάρι.

3. Κινήσεις των φεγγαριών του Δία:

* Γεωκεντρική εξήγηση: Το γεωκεντρικό μοντέλο έκρινε ότι όλα τα ουράνια αντικείμενα περιστρέφονταν περιστρεφόμενα γη. Η ανακάλυψη των φεγγαριών του Δία, που παρατηρήθηκε από τον Galileo Galilei, αμφισβήτησε αυτή την έννοια. Αυτά τα φεγγάρια ήταν σαφώς γύρω από τον Δία, όχι τη Γη.

* ηλιοκεντρική εξήγηση: Το ηλιοκεντρικό μοντέλο θα μπορούσε εύκολα να φιλοξενήσει την ύπαρξη των φεγγαριών του Δία. Υποστήριξε την ιδέα ότι οι πλανήτες θα μπορούσαν να έχουν τα δικά τους φεγγάρια, ενισχύοντας περαιτέρω την ιδέα ενός ηλιακού ηλιακού συστήματος.

4. Αναδρομική κίνηση:

* Γεωκεντρική εξήγηση: Το γεωκεντρικό μοντέλο έπρεπε να εξηγήσει την προφανή κίνηση προς τα πίσω (οπισθοδρομική κίνηση) των πλανητών όπως ο Άρης. Χρησιμοποίησε σύνθετα μοντέλα επιτιδίου, όπου οι πλανήτες κινήθηκαν σε μικρότερους κύκλους ενώ περιστρέφονται γύρω από τη Γη. Αυτό έγινε ολοένα και πιο περίπλοκο με την ανακάλυψη περισσότερων πλανητών.

* ηλιοκεντρική εξήγηση: Το ηλιοκεντρικό μοντέλο εξήγησε την οπισθοδρομική κίνηση ως αποτέλεσμα της γης που ξεπέρασε την πιο αργή κίνηση των εξωτερικών πλανητών στην τροχιά του γύρω από τον ήλιο. Αυτό παρείχε μια απλούστερη και πιο κομψή λύση.

Συμπερασματικά:

Οι παρατηρήσεις της Σελήνης, ιδιαίτερα οι φάσεις και οι εκλείψεις του, παράλληλα με την ανακάλυψη των φεγγαριών του Δία και την εξήγηση της οπισθοδρομικής κίνησης, παρείχαν ισχυρά στοιχεία κατά του γεωκεντρικού μοντέλου. Εισήγαγαν το ηλιοκεντρικό μοντέλο, όπου ο ήλιος βρίσκεται στο επίκεντρο του ηλιακού μας συστήματος, ως πιο ακριβής αναπαράσταση του σύμπαντος.