Πότε έμαθαν οι επιστήμονες το σχήμα περιστροφής που έκαναν οι πλανήτες γύρω από τον ήλιο;

Δεν είναι αρκετά ακριβές να πούμε ότι οι επιστήμονες "ανακάλυψαν" το σχήμα των πλανητών γύρω από τον ήλιο. Η κατανόηση των τροχιών εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου, με βασικές συνεισφορές από διαφορετικά άτομα και εποχές. Εδώ είναι μια κατανομή:

* Αρχαίοι Έλληνες: Οι φιλόσοφοι όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης πίστευαν ότι οι πλανήτες κινήθηκαν σε τέλειους κύκλους γύρω από τη γη, που ήταν το κέντρο του σύμπαντος.

* Πρώιμοι αστρονόμοι: Κατά τη διάρκεια αιώνων, αστρονόμοι όπως ο Πτολεμαίος ανέπτυξαν σύνθετα μοντέλα χρησιμοποιώντας επιτιδικά (κύκλοι εντός κύκλων) για να εξηγήσουν τις παρατηρούμενες κινήσεις των πλανητών, εξακολουθούν να πιστεύουν σε ένα γεωκέντριο μοντέλο.

* Nicolaus copernicus (1543): Πρότεινε ένα ηλιοκεντρικό μοντέλο (με επίκεντρο τον ήλιο) με τους πλανήτες να περιστρέφονται γύρω από τον ήλιο σε κυκλικά μονοπάτια.

* Johannes Kepler (αρχές 1600s): Μέσα από σχολαστικές παρατηρήσεις και υπολογισμούς, ο Kepler διατύπωσε τους τρεις νόμους της πλανητικής κίνησης. Αυτοί οι νόμοι δήλωσαν:

1. Οι πλανήτες περιστρέφουν τον ήλιο σε ελλείψεις, όχι κύκλους.

2. Οι πλανήτες σαρώνουν τις ίσες περιοχές σε ίσες χρονικές στιγμές.

3. Το τετράγωνο της τροχιακής περιόδου ενός πλανήτη είναι ανάλογη προς τον κύβο της μέσης απόστασης από τον ήλιο.

* Isaac Newton (τέλη 1600s): Ο νόμος της καθολικής βαρύτητας του Νεύτωνα παρείχε μια θεωρητική βάση για τους νόμους του Kepler. Εξήγησε ότι η βαρύτητα του ήλιου προσελκύει τους πλανήτες, προκαλώντας τους να κινούνται σε ελλειπτικά μονοπάτια.

Έτσι, ενώ οι επιστήμονες δεν «έμαθαν» το σχήμα των τροχιών σε μια στιγμή, οι παρατηρήσεις και οι υπολογισμοί του Kepler στις αρχές της δεκαετίας του 1600 διαπίστωσαν ότι οι πλανήτες περιστρέφουν τον ήλιο σε ελλείψεις. Το μεταγενέστερο έργο του Νεύτωνα παρείχε τη θεωρητική κατανόηση πίσω από αυτό το φαινόμενο.