Οι ελληνικοί αστρονόμοι για τις ουράνιες σφαίρες δεν περιλάμβαναν το φαινόμενο;
* Η οπισθοδρομική κίνηση των πλανητών: Οι Έλληνες παρατήρησαν ότι οι πλανήτες μερικές φορές φαινόταν να κινούνται προς τα πίσω στον ουρανό (οπισθοδρομική κίνηση). Το μοντέλο τους, βασισμένο σε τέλεια κυκλικές τροχιές, δεν μπορούσε να το εξηγήσει αυτό. Μόνο αργότερα, με το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Copernicus, ότι αυτό το φαινόμενο ήταν σωστά κατανοητό.
* Η μεταβαλλόμενη φωτεινότητα των πλανητών: Οι Έλληνες παρατήρησαν ότι ορισμένοι πλανήτες, όπως ο Άρης, διέφεραν τη φωτεινότητα με την πάροδο του χρόνου. Το μοντέλο τους δεν αντιπροσώπευε αυτή την παραλλαγή.
* Η μεταβαλλόμενη θέση του ήλιου και του φεγγαριού στο Zodiac: Οι Έλληνες παρατήρησαν ότι οι θέσεις του ήλιου και του φεγγαριού στον Ζωδιακό άλλαξαν καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, αλλά το μοντέλο τους δεν εξήγησε γιατί.
* Οι ελλειπτικές τροχιές των πλανητών: Ενώ οι Έλληνες δεν ήξεραν για ελλειπτικές τροχιές, το μοντέλο τους ανέλαβε κυκλικές τροχιές, οι οποίες αργότερα αποδείχθηκαν λανθασμένες με τους νόμους του Kepler.
* Η ύπαρξη κομητών και άλλων ουρανών σωμάτων: Οι Έλληνες γνώριζαν τους κομήτες, αλλά το μοντέλο τους δεν τους συμπεριέλαβε ούτε άλλα ουράνια σώματα έξω από τους γνωστούς πλανήτες και τα αστέρια τους.
* Η ύπαρξη γαλαξιών και νεφελώνων: Οι Έλληνες περιορίζονταν από τις παρατηρήσεις τους γυμνές μάτι και δεν μπορούσαν να δουν αυτά τα αντικείμενα.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το ελληνικό μοντέλο των ουράνιων σφαιρών ήταν ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα για την εποχή του. Προσέφερε μια συνεπή και κομψή εξήγηση για πολλά παρατηρούμενα φαινόμενα, όπως οι καθημερινές και ετήσιες κινήσεις του ήλιου και των αστεριών. Ωστόσο, τελικά περιοριζόταν από την παραδοχή της τέλεια κυκλικής κίνησης και την ανικανότητά της να υπολογίζει τη σύνθετη και δυναμική φύση του σύμπαντος.
