Τα ένζυμα είναι πολύ συγκεκριμένα στις επιλογές των υποστρωμάτων τους επειδή κάθε διαφορετικό ένζυμο έχει ενεργό σημείο που;
διαμορφώνεται ειδικά για να ταιριάζει στο μόριο υποστρώματος.
Εδώ είναι γιατί:
* Μοντέλο κλειδώματος και κλειδιού: Φανταστείτε τον ενεργό ιστότοπο ως κλειδαριά και το υπόστρωμα ως κλειδί. Η ενεργός θέση είναι μοναδικά διαμορφωμένη για να φιλοξενήσει μόνο ένα συγκεκριμένο μόριο υποστρώματος. Αυτή η ακριβής εφαρμογή είναι απαραίτητη για το ένζυμο να λειτουργεί σωστά.
* Μοντέλο προσαρμογής: Ενώ το μοντέλο κλειδαριάς και κλειδιού είναι μια χρήσιμη αναλογία, η πραγματικότητα είναι λίγο πιο δυναμική. Η ενεργή θέση του ενζύμου μπορεί να ρυθμίσει ελαφρώς το σχήμα του ώστε να ταιριάζει με το υπόστρωμα πιο σφιχτά. Αυτό ονομάζεται μοντέλο που επάγεται.
* Χημικές αλληλεπιδράσεις: Η ενεργός θέση διαθέτει επίσης συγκεκριμένες χημικές ομάδες (αμινοξέα) που αλληλεπιδρούν με το υπόστρωμα μέσω δυνάμεων όπως η δέσμευση υδρογόνου, οι ηλεκτροστατικές αλληλεπιδράσεις και οι δυνάμεις van der Waals. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις σταθεροποιούν την κατάσταση μετάβασης, επιτρέποντας την αντίδραση να προχωρήσει πιο εύκολα.
Συνοπτικά, το συγκεκριμένο σχήμα και οι χημικές ιδιότητες της ενεργού θέσης καθορίζουν ποιο υπόστρωμα ένα ένζυμο μπορεί να δεσμεύεται και να καταλύει.
