Ποιο είναι το παράδειγμα των συστημάτων οργάνων των οποίων τα ανατομικά χαρακτηριστικά διαφέρουν εξ ολοκλήρου σε λειτουργία που βρέθηκαν θηλαστικά από τους μη θηλαστικούς προγόνους τους;

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού είναι το σύστημα αναπνευστικού θηλαστικού Σε σύγκριση με τους μη θηλαστικούς προγόνους του, συγκεκριμένα ερπετά .

ερπετά:

* πνεύμονες: Σχετικά απλή, με περιορισμένη επιφάνεια για ανταλλαγή αερίων.

* Αναπνοή: Χρησιμοποιήστε έναν εξαερισμό με Costal Σύστημα, βασιζόμενος κυρίως σε κινήσεις με ραβδώσεις για να τραβήξει αέρα μέσα και έξω.

* διάφραγμα: Απών.

θηλαστικά:

* πνεύμονες: Πολύ περίπλοκο και αποτελεσματικό, με εκτεταμένες κυψελίδες (μικροσκοπικά αερόσακους) που παρέχουν μια τεράστια επιφάνεια για ανταλλαγή αερίων.

* Αναπνοή: Χρησιμοποιήστε έναν διαφραγματικό αερισμό σύστημα, βασιζόμενος σε μεγάλο βαθμό στο μυϊκό διάφραγμα για να τραβήξει αέρα στους πνεύμονες.

* διάφραγμα: Παρουσιάστε και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην αναπνοή.

Λειτουργικές διαφορές:

* Αυξημένη απόδοση: Οι πνεύμονες των θηλαστικών, με την μεγάλη επιφάνεια και την αναπνοή που οδηγούνται από διάφραγμα, είναι πολύ πιο αποτελεσματικοί στην απομάκρυνση της πρόσληψης οξυγόνου και του διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό επιτρέπει στα θηλαστικά να διατηρούν υψηλά ποσοστά μεταβολισμού και να διατηρούν υψηλότερα επίπεδα δραστηριότητας.

* Θερμοργανισμός: Η αποτελεσματική αναπνοή είναι επίσης σημαντική για τη διατήρηση μιας σταθερής θερμοκρασίας του σώματος, ένα βασικό χαρακτηριστικό της ενδοθερτικότητας των θηλαστικών.

* Προσαρμογή σε διάφορα περιβάλλοντα: Τα αναπνευστικά συστήματα θηλαστικών έχουν εξελιχθεί για να λειτουργούν αποτελεσματικά σε ένα ευρύ φάσμα περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων υψόμετρα, υποβρύχια και υπόγεια.

Εξελικτική σημασία:

Η ανάπτυξη ενός διαφράγματος και των πιο πολύπλοκων πνευμόνων στα θηλαστικά αντιπροσωπεύει μια σημαντική εξελικτική προσαρμογή που τους επέτρεψε να καταλάβουν ένα ευρύ φάσμα οικολογικών κόγχων και να γίνουν τα κυρίαρχα χερσαία σπονδυλωτά. Αυτό είναι ένα πρωταρχικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο τα ανατομικά χαρακτηριστικά μπορούν να εξελιχθούν για να υποστηρίξουν συγκεκριμένες λειτουργίες και να οδηγήσουν σε σημαντικές εξελικτικές αλλαγές.