Τι έχουν κοινά τα φυτά και τα ζωικά κύτταρα;
1. Οργανίδια που συνδέονται με τη μεμβράνη:
* πυρήνας: Περιέχει το γενετικό υλικό του κυττάρου (DNA) και ελέγχει τις κυτταρικές δραστηριότητες.
* ριβοσώματα: Τοποθεσίες σύνθεσης πρωτεϊνών.
* Ενδοπλασματικό δίκτυο (ER): Δίκτυο μεμβρανών που εμπλέκονται στη σύνθεση πρωτεϊνών και λιπιδίων και αποτοξίνωση.
* Συσκευή Golgi: Τροποποιεί, ταξινομεί και πακέτα πρωτεΐνες και λιπίδια.
* μιτοχόνδρια: Powerhouses του κυττάρου, υπεύθυνες για την κυτταρική αναπνοή και την παραγωγή ΑΤΡ.
* λυσοσώματα: Περιέχουν ένζυμα για τη διάσπαση των κυτταρικών αποβλήτων και των συντριμμιών.
2. Μεμβράνη πλάσματος: Ένα λεπτό, εύκαμπτο φράγμα που περικλείει το κύτταρο και ρυθμίζει αυτό που εισέρχεται και εξέρχεται.
3. Κυτταρόπλασμα: Η ουσία που μοιάζει με πηκτή μέσα στο κύτταρο που αναστέλλει τα οργανίδια.
4. Κυτταροσκελετό: Ένα δίκτυο νηματίων πρωτεϊνών που παρέχει δομική υποστήριξη και βοηθήματα στην κυτταρική κίνηση.
5. Παρόμοιες μεταβολικές διαδικασίες: Και οι δύο τύποι κυττάρων εκτελούν βασικές διεργασίες όπως η κυτταρική αναπνοή, η σύνθεση πρωτεϊνών και η αντιγραφή του DNA.
Ωστόσο, υπάρχουν επίσης ορισμένες βασικές διαφορές μεταξύ φυτικών και ζωικών κυττάρων:
* κυτταρικό τοίχωμα: Τα φυτικά κύτταρα έχουν ένα άκαμπτο κυτταρικό τοίχωμα από κυτταρίνη που παρέχει υποστήριξη και δομή. Τα ζωικά κύτταρα στερούνται κυτταρικού τοιχώματος.
* Χλωροπλάστες: Τα φυτικά κύτταρα έχουν χλωροπλάστες, τα οποία είναι οργανίδια που είναι υπεύθυνα για τη φωτοσύνθεση, τη διαδικασία μετατροπής της φωτεινής ενέργειας σε χημική ενέργεια. Τα ζωικά κύτταρα δεν έχουν χλωροπλάστες.
* κενοτόπια: Τα φυτικά κύτταρα έχουν συνήθως ένα μεγάλο κεντρικό κενοτόπιο που αποθηκεύει νερό, θρεπτικά συστατικά και απόβλητα. Τα ζωικά κύτταρα έχουν μικρότερα κενοτόπια, εάν υπάρχουν.
* centrioles: Τα ζωικά κύτταρα περιέχουν centrioles, τα οποία εμπλέκονται στην κυτταρική διαίρεση. Τα φυτικά κύτταρα συνήθως δεν έχουν centrioles.
Συνολικά, ενώ τα φυτικά και τα ζωικά κύτταρα έχουν πολλές ομοιότητες, έχουν επίσης κάποιες βασικές διαφορές που αντικατοπτρίζουν τις ξεχωριστές λειτουργίες και τις προσαρμογές τους.
