Πώς εξήγησε ο Δαρβίνος τα πρότυπα των φυτών διανομής και των ζώων;
1. Κάθοδος με τροποποίηση: Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί μοιράζονται έναν κοινό πρόγονο και έχουν σταδιακά αποκλίνει με την πάροδο του χρόνου μέσω εξελικτικών διαδικασιών. Αυτό σημαίνει ότι τα είδη σε παρόμοιες γεωγραφικές τοποθεσίες είναι πιο πιθανό να μοιράζονται έναν κοινό πρόγονο από ό, τι τα είδη που βρίσκονται σε μακρινές τοποθεσίες.
2. Φυσική επιλογή: Το περιβάλλον ασκεί επιλεκτικές πιέσεις στους πληθυσμούς, ευνοώντας τα άτομα με χαρακτηριστικά που τα καθιστούν καλύτερα προσαρμοσμένα στο περιβάλλον τους. Αυτό οδηγεί στη σταδιακή συσσώρευση ευεργετικών χαρακτηριστικών σε έναν πληθυσμό, με αποτέλεσμα την εξέλιξη των νέων ειδών.
3. Βιογεωγραφία: Η μελέτη της κατανομής των ειδών σε όλο τον κόσμο παρέχει στοιχεία για τη θεωρία του Δαρβίνου. Παρατήρησε ότι:
* Παρόμοια είδη καταλαμβάνουν διαφορετικές γεωγραφικές τοποθεσίες: Για παράδειγμα, οι ομοιότητες μεταξύ της χλωρίδας και της πανίδας των Νήσων Γαλαπάγκος και της ηπειρωτικής Νότιας Αμερικής πρότειναν ότι μοιράστηκαν έναν κοινό πρόγονο, αλλά εξελίχθηκαν διαφορετικά λόγω του μοναδικού περιβάλλοντος των νησιών.
* Τα είδη που βρίσκονται στα νησιά είναι συχνά ενδημικά: Είναι μοναδικά σε αυτό το νησί και δεν βρέθηκαν πουθενά αλλού στον κόσμο. Αυτό υποστηρίζει περαιτέρω την ιδέα της απομόνωσης και της προσαρμογής.
* Τα είδη που βρίσκονται σε παρόμοια περιβάλλοντα σε όλο τον κόσμο δεν είναι πάντα στενά συνδεδεμένα: Για παράδειγμα, οι κάκτοι στις αμερικανικές ερήμους και οι ευφορία στις αφρικανικές ερήμους μοιράζονται παρόμοια χαρακτηριστικά, παρά το γεγονός ότι διαχωρίζονται γεωγραφικά. Αυτό υποδηλώνει ότι εξελίχθηκαν ανεξάρτητα υπό παρόμοιες επιλεκτικές πιέσεις.
4. Continental Drift: Ο Δαρβίνος γνώριζε την κίνηση των ηπείρων, αν και η θεωρία δεν αναπτύχθηκε πλήρως στην εποχή του. Αυτό συνέβαλε στην κατανόηση της κατανομής των ειδών, καθώς εξήγησε πώς τα είδη που βρέθηκαν σε διαφορετικές ηπείρους θα μπορούσαν να μοιράζονται κοινούς προγόνους.
Συνοπτικά, η εξήγηση του Δαρβίνου για τα πρότυπα διανομής βασίζεται στην ιδέα ότι τα είδη εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου ως απάντηση στο περιβάλλον τους και ότι η διανομή τους διαμορφώνεται από την εξελικτική τους ιστορία και την κίνηση των ηπείρων.
Ακολουθούν μερικά παραδείγματα για το πώς η θεωρία του Δαρβίνου εξηγεί τα πρότυπα διανομής:
* Η κατανομή των marsupials: Τα Marsupials είναι μια ομάδα θηλαστικών που βρίσκονται κυρίως στην Αυστραλία και τη Νότια Αμερική. Αυτό το πρότυπο διανομής υποδηλώνει ότι τα μαρούλια προέρχονται από έναν κοινό πρόγονο και στη συνέχεια εξαπλώθηκαν σε αυτές τις ηπείρους πριν διαχωριστούν από την Continental Drift.
* Η κατανομή των ενδημικών ειδών στα νησιά: Τα νησιά έχουν συχνά μοναδικά είδη που δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στον κόσμο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα νησιά είναι απομονωμένα περιβάλλοντα που υπόκεινται σε μοναδικές επιλεκτικές πιέσεις. Αυτές οι πιέσεις μπορούν να οδηγήσουν στην εξέλιξη νέων ειδών που είναι προσαρμοσμένα στις συγκεκριμένες συνθήκες του νησιού.
* Η κατανομή παρόμοιων ειδών σε διαφορετικά περιβάλλοντα: Τα είδη που μοιράζονται παρόμοια περιβάλλοντα, όπως οι ερήμους, συχνά εξελίσσουν παρόμοια χαρακτηριστικά, ακόμη και αν είναι γεωγραφικά διαχωρισμένα. Αυτό υποδηλώνει ότι παρόμοια περιβάλλοντα ασκούν παρόμοιες επιλεκτικές πιέσεις, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν στην εξέλιξη της συγκλίνουσας εξέλιξης.
Το έργο του Δαρβίνου επανάσταση στην κατανόησή μας για την ποικιλομορφία της ζωής στη γη και παρείχε ένα πλαίσιο για την εξήγηση των προτύπων διανομής που βλέπουμε σήμερα.
