Είναι αλήθεια ότι όταν ορισμένα μέλη ενός είδους απομονώνονται, είναι λιγότερο πιθανό να σχηματίσουν νέα είδη;
Εδώ είναι γιατί:
* Η απομόνωση προάγει τη γενετική απόκλιση: Όταν οι πληθυσμοί απομονώνονται, αντιμετωπίζουν μειωμένη ροή γονιδίων. Αυτό σημαίνει ότι οι μεταλλάξεις και οι γενετικές αλλαγές που συμβαίνουν σε έναν πληθυσμό είναι λιγότερο πιθανό να εξαπλωθούν στο άλλο. Με την πάροδο του χρόνου, αυτές οι γενετικές διαφορές μπορούν να συσσωρευτούν, οδηγώντας σε σημαντική απόκλιση μεταξύ των απομονωμένων πληθυσμών.
* Διαφορετικές περιβαλλοντικές πιέσεις: Οι απομονωμένοι πληθυσμοί αντιμετωπίζουν συχνά διαφορετικές περιβαλλοντικές πιέσεις (κλίμα, πηγές τροφίμων, θηρευτές κ.λπ.). Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε φυσική επιλογή προς διαφορετικές κατευθύνσεις, να επιταχύνει περαιτέρω τη γενετική απόκλιση και να οδηγήσει σε ξεχωριστές προσαρμογές.
* αναπαραγωγική απομόνωση: Καθώς οι γενετικές διαφορές συσσωρεύονται, οι απομονωμένοι πληθυσμοί μπορούν τελικά να απομονωθούν αναπαραγωγικά. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν πλέον να αλληλοσυμπληρώνονται και να παράγουν γόνιμους απογόνους. Σε αυτό το σημείο, θεωρούνται ξεχωριστά είδη.
Παραδείγματα:
* Finches του Darwin στα νησιά Γκαλαπάγκος: Διαφορετικά νησιά είχαν διαφορετικές πηγές τροφίμων, οδηγώντας στην εξέλιξη των ξεχωριστών σχημάτων και των συνηθειών τροφοδοσίας, με αποτέλεσμα 13 ξεχωριστά είδη.
* ψάρια cichlid στη λίμνη Victoria: Αυτή η μεγάλη λίμνη έχει πολλές απομονωμένες περιοχές, το καθένα με το δικό της μοναδικό περιβάλλον. Αυτή η απομόνωση έχει οδηγήσει στην εξέλιξη πάνω από 500 είδη κιχλίδων, καθένα από τα οποία προσαρμόστηκε σε μια συγκεκριμένη θέση.
Συνοπτικά: Η απομόνωση αποτελεί βασικό μοχλό συσσώρευσης, καθώς επιτρέπει τη γενετική απόκλιση, την προσαρμογή σε διαφορετικά περιβάλλοντα και τελικά την αναπαραγωγική απομόνωση.
