Πώς τα buffers ελαχιστοποιούν την αλλαγή στο pH των βιολογικών συστημάτων;
1. Ισορροπία και ph:
* Τα ρυθμιστικά διαλύματα είναι διαλύματα που περιέχουν ένα αδύναμο οξύ και τη συζευγμένη βάση του (ή μια αδύναμη βάση και το συζευγμένο οξύ του). Αυτά τα εξαρτήματα υπάρχουν σε ισορροπία, συνεχώς μετατρέπονται μεταξύ τους.
* Το κλειδί είναι ότι η ισορροπία βρίσκεται προς τη μία ή την άλλη ανάλογα με το pH του διαλύματος.
2. Απαντώντας σε αλλαγές pH:
* Προσθήκη οξέος: Εάν ένα οξύ προστεθεί στο ρυθμιστικό διάλυμα, η βάση συζευγμένης βάσης στο ρυθμιστικό διάλυμα αντιδρά με τα προστιθέμενα ιόντα υδρογόνου (Η+) για να σχηματίσει περισσότερο από το αδύναμο οξύ. Αυτή η αντίδραση καταναλώνει την προστιθέμενη Η+ και εμποδίζει μια σημαντική πτώση του ρΗ.
* Προσθήκη βάσης: Εάν προστεθεί μια βάση στο ρυθμιστικό διάλυμα, το αδύναμο οξύ στο ρυθμιστικό διάλυμα δωρίζει πρωτόνια (Η+) στα προστιθέμενα ιόντα υδροξειδίου (ΟΗ-) για να σχηματίσει νερό. Αυτή η αντίδραση εξουδετερώνει την προστιθέμενη ΟΗ- και αποτρέπει σημαντική αύξηση του ρΗ.
3. Διατήρηση της "χωρητικότητας buffering":
* Κάθε σύστημα buffer έχει ένα συγκεκριμένο εύρος pH όπου είναι πιο αποτελεσματικό. Αυτό ονομάζεται ικανότητα buffering.
* Το ρυθμιστικό σύστημα λειτουργεί καλύτερα όταν το ρΗ είναι κοντά στο ΡΚΑ του ασθενούς οξέος (το ΡΚΑ είναι ένα μέτρο της αντοχής του οξέος).
* Όταν το pH αποκλίνει πολύ μακριά από το PKA, η ικανότητα του buffer να αντισταθεί στην αλλαγή μειώνεται.
Παραδείγματα σε βιολογικά συστήματα:
* buffer αίματος: Το σύστημα ρυθμιστικού διαλύματος δισανθρακικού (H2CO3/HCO3-) στο αίμα διατηρεί ένα pH περίπου 7,4, απαραίτητο για τη λειτουργία μεταφοράς οξυγόνου και ενζύμου.
* κυτταρικά buffer: Τα ρυθμιστικά φωσφορικά φωσφορικά (H2PO4-/HPO42-) είναι σημαντικά μέσα σε κύτταρα για τη διατήρηση του ρΗ των κυτταρικών διεργασιών.
* buffer πρωτεϊνών: Οι ίδιες οι πρωτεΐνες μπορούν να δράσουν ως ρυθμιστικά, λόγω της παρουσίας πλευρικών αλυσίδων αμινοξέων με όξινες ή βασικές ιδιότητες.
Συνοπτικά: Τα αποθέματα σε βιολογικά συστήματα είναι σαν αμορτισέρ για το pH. Ελαχιστοποιούν την επίδραση των μεταβολών στο pH με αντίδραση με πρόσθετα οξέα ή βάσεις, εξασφαλίζοντας έτσι τη σταθερότητα που απαιτείται για τις βιολογικές διεργασίες.