Ποια είναι τα κύτταρα που συνδυάζονται με ξένα αντιγόνα και τα παρουσιάζουν στο T που ονομάζονται;
Εδώ είναι μερικοί από τους σημαντικότερους τύπους APCs:
* δενδριτικά κύτταρα (DCS): Αυτά είναι εξαιρετικά εξειδικευμένα APC που βρίσκονται σε ιστούς που βρίσκονται σε επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον, όπως το δέρμα και οι βλεννώδεις μεμβράνες. Είναι πολύ αποτελεσματικοί στη λήψη αντιγόνων και στην παρουσίασή τους σε Τ κύτταρα και διαδραματίζουν βασικό ρόλο στην έναρξη των ανοσοαποκρίσεων.
* μακροφάγα: Αυτά είναι φαγοκυτταρικά κύτταρα που κατακλύζουν και καταστρέφουν παθογόνα. Παρουσιάζουν επίσης αντιγόνα σε Τ κύτταρα, συμβάλλοντας στην ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος.
* Β κύτταρα: Αυτά είναι λεμφοκύτταρα που παράγουν αντισώματα. Μπορούν επίσης να λειτουργήσουν ως APCs, παρουσιάζοντας αντιγόνα σε Τ βοηθητικά κύτταρα.
Πώς λειτουργεί το APCS:
1. πρόσληψη αντιγόνου: Τα APC καταγράφουν ξένα αντιγόνα μέσω διαφόρων μηχανισμών, συμπεριλαμβανομένης της φαγοκυττάρωσης, της ενδοκυττάρωσης ή της πρόσληψης υποδοχέα.
2. Επεξεργασία αντιγόνου: Μέσα στο APC, το αντιγόνο χωρίζεται σε μικρότερα πεπτίδια.
3. Παρουσίαση MHC: Τα επεξεργασμένα πεπτίδια αντιγόνου φορτώνονται σε κύρια μόρια συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας (MHC).
4. ενεργοποίηση κυττάρων Τ: Το APC μεταναστεύει σε λεμφαδένες και παρουσιάζει το σύμπλοκο αντιγόνου-MHC σε Τ κύτταρα. Αυτή η αλληλεπίδραση ενεργοποιεί τα Τ κύτταρα, τα οποία στη συνέχεια ξεκινούν ανοσοαπόκριση έναντι του αντιγόνου.
Παρουσιάζοντας αντιγόνα σε Τ κύτταρα, τα APCs είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη προσαρμοστικής ασυλίας. Εξασφαλίζουν ότι το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να αναγνωρίσει και να στοχεύσει ξένους εισβολείς.
