Γιατί η ανάμειξη της κληρονομιάς είναι μια λανθασμένη υπόθεση;
1. Διακριτά χαρακτηριστικά: Η ανάμειξη της κληρονομιάς υποδηλώνει ότι τα χαρακτηριστικά θα συνδυάζονταν σταδιακά σε γενιές, οδηγώντας σε ομογενοποίηση των πληθυσμών. Ωστόσο, βλέπουμε πολλά χαρακτηριστικά που είναι διακριτά, που σημαίνει ότι υπάρχουν σε ξεχωριστές μορφές (π.χ. φυτά μπιζελιού του Mendel είτε με μωβ είτε με λευκά λουλούδια). Η ανάμειξη δεν θα εξηγούσε πώς επιμένουν αυτά τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά.
2. Επανεξέταση των χαρακτηριστικών: Η ανάμειξη θα προβλέπει ότι τα χαρακτηριστικά μόλις αραιωμένα θα εξαφανιστούν εντελώς. Ωστόσο, παρατηρούμε ότι τα χαρακτηριστικά φαινομενικά "εξαφανίζονται" για γενιές μόνο για να επανεμφανιστούν σε μεταγενέστερους απογόνους. Αυτό δεν είναι εφικτό υπό την ανάμειξη της κληρονομιάς.
3. Πειράματα του Mendel: Τα πειράματα του Gregor Mendel με φυτά μπιζελιού παρείχαν ισχυρές ενδείξεις κατά της κληρονομιάς ανάμειξης. Έδειξε ότι τα χαρακτηριστικά κληρονόμησαν με σωματίδιο, με συγκεκριμένους "παράγοντες" (αργότερα που ονομάζονται γονίδια) υπεύθυνα για κάθε χαρακτηριστικό. Αυτοί οι παράγοντες παρέμειναν διαφορετικοί και μπορούσαν να μεταβιβαστούν στους απογόνους χωρίς να αραιωθούν.
4. Μοριακή βάση της κληρονομιάς: Καταλαβαίνουμε τώρα τη μοριακή βάση της κληρονομιάς - DNA. Το DNA αποτελείται από συγκεκριμένες αλληλουχίες νουκλεοτιδίων που κωδικοποιούν τα χαρακτηριστικά. Αυτές οι ακολουθίες μεταφέρονται από γονέα σε απογόνους, διατήρηση της ακεραιότητας των γενετικών πληροφοριών και αποτρέποντας την ανάμειξη.
Συνοπτικά:
* Η ανάμειξη της κληρονομιάς δεν λαμβάνει υπόψη την ύπαρξη διακριτών χαρακτηριστικών, την επανεμφάνιση των φαινομενικά χαμένων χαρακτηριστικών και τα αποτελέσματα των πειραμάτων του Mendel.
* Η σύγχρονη κατανόηση της γενετικής που βασίζεται στο DNA αποδεικνύει ότι η κληρονομιά είναι σωματιδιακή, όχι ανάμειξη.
Επομένως, η ανάμειξη της κληρονομιάς είναι μια ξεπερασμένη και λανθασμένη υπόθεση.
