Ένα ειδικό με ένα διπλοειδές χρωμοσωμάτων αριθμό 4 εάν σχηματίστηκαν γαμέτες από τη μίτωση και όχι με τη μείωση τι θα συνέβαινε με τους απογόνους αυτούς τους οργανισμούς σε γενιές;
* Μίτωση έναντι μείωσης: Η μίτωση παράγει δύο θυγατρικά κύτταρα γενετικά πανομοιότυπα με το μητρικό κύτταρο. Η μείωση, από την άλλη πλευρά, παράγει τέσσερα θυγατρικά κύτταρα με το ήμισυ του αριθμού των χρωμοσωμάτων ως γονικό κύτταρο. Αυτή η μείωση του αριθμού χρωμοσωμάτων είναι ζωτικής σημασίας για τη σεξουαλική αναπαραγωγή.
* Συνέπειες της μίτωσης για τους γαμέτες: Εάν η μίτωση χρησιμοποιήθηκε για να σχηματίσει γαμέτες, κάθε γαμέτης θα είχε ακόμα 4 χρωμοσώματα (το ίδιο με το γονικό κύτταρο).
* απόγονοι με διπλασιασμένα χρωμοσώματα: Όταν δύο από αυτούς τους γαμέτες συγχωνεύονται κατά τη διάρκεια της γονιμοποίησης, οι προκύπτοντες απόγονοι θα είχαν 8 χρωμοσώματα (4 από κάθε γονέα), αντί του κανονικού 4.
* Προοδευτικό διπλασιασμό: Αυτός ο διπλασιασμός θα συνεχιστεί σε κάθε μεταγενέστερη γενιά, με αποτέλεσμα την ταχεία αύξηση του αριθμού χρωμοσωμάτων. Οι απόγονοι θα γίνουν όλο και πιο πολυπλοειδείς (έχοντας περισσότερα από δύο σύνολα χρωμοσωμάτων).
Συνέπειες της πολυπλοειδούς:
* Γενετική ανισορροπία: Η πολυπλοειδή μπορεί να διαταράξει την κανονική ισορροπία της γονιδιακής έκφρασης, οδηγώντας σε αναπτυξιακές ανωμαλίες, υπογονιμότητα και ενδεχομένως ακόμη και θανάτου.
* Μειωμένη ικανότητα: Οι οργανισμοί με υπερβολικό αριθμό χρωμοσωμάτων συχνά έχουν χαμηλότερη καταλληλότητα σε σύγκριση με τους διπλοειδείς ομολόγους τους.
* Εξελικτικοί περιορισμοί: Η πολυπλοειδή μπορεί να περιορίσει την ικανότητα του οργανισμού να εξελίσσεται και να προσαρμοστεί, καθώς μπορεί να διαταράξει τη λεπτή ισορροπία των γονιδίων και των χρωμοσωμάτων.
Συνοπτικά:
Η χρήση της μίτωσης για τον σχηματισμό γαμετών θα οδηγούσε σε δραστική αύξηση του αριθμού χρωμοσωμάτων σε σχέση με τις γενιές, με αποτέλεσμα τη σημαντική γενετική αστάθεια και πιθανώς μειωμένη καταλληλότητα, καθιστώντας την εξαιρετικά απίθανο για ένα τέτοιο είδος να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει.
