bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> βιολογία

Πώς είναι ορισμένοι οργανισμοί που λαμβάνουν τα λατινικά ονόματά τους;

Εδώ είναι ο τρόπος με τον οποίο οι οργανισμοί παίρνουν τα λατινικά τους ονόματα, ένα σύστημα που ονομάζεται διωνυμική ονοματολογία:

1. Το σύστημα δύο μερών:

* γένος: Το πρώτο μέρος του ονόματος είναι το γένος, μια ευρύτερη κατηγορία που ομαδοποιεί παρόμοιους οργανισμούς. Σκεφτείτε το ως το οικογενειακό τους όνομα. Για παράδειγμα, το * canis * περιλαμβάνει σκύλους, λύκους και κογιότ.

* Ειδικό επίθετο: Το δεύτερο μέρος του ονόματος είναι το συγκεκριμένο επίθετο, το οποίο διακρίνει το είδος μέσα στο γένος. Είναι σαν το ατομικό όνομα του οργανισμού. Για παράδειγμα, το * Canis lupus * είναι το συγκεκριμένο όνομα για το Gray Wolf.

2. Ποιος τα ονομάζει;

* ταξινομιστές: Οι επιστήμονες που ονομάζονται ταξινομιστές είναι υπεύθυνοι για την περιγραφή και την ταξινόμηση νέων ειδών. Ακολουθούν αυστηρές οδηγίες για να εξασφαλίσουν τη συνέπεια.

3. Κανόνες ονομασίας:

* Λατινικά ή λατινικά: Τα ονόματα βασίζονται γενικά στη Λατινική, τη γλώσσα της επιστήμης εδώ και αιώνες ή είναι λατινοποιημένες λέξεις.

* Μοναδικά: Κάθε είδος παίρνει ένα μοναδικό όνομα δύο μερών για να αποφευχθεί η σύγχυση.

* Δημοσιεύθηκε: Τα νέα ονόματα δημοσιεύονται σε επιστημονικά περιοδικά, καθιστώντας τα επίσημα.

* Διεθνής κωδικός: Ο διεθνής κώδικας ονοματολογίας για τα φύκια, τους μύκητες και τα φυτά (ICN) και τον Διεθνή Κώδικα Ζωολογικής Ονοματολογίας (ICZN) διέπουν τη διαδικασία ονομασίας.

4. Η σημασία των λατινικών ονομάτων:

* καθολικότητα: Τα λατινικά ονόματα κατανοούνται από επιστήμονες παγκοσμίως, ανεξάρτητα από τις γλωσσικές διαφορές.

* Ακρίβεια: Παρέχουν έναν ακριβή τρόπο για τον εντοπισμό και την ταξινόμηση των οργανισμών.

* σταθερότητα: Οι κανόνες διασφαλίζουν ότι τα ονόματα είναι συνεπή και δεν αλλάζουν συχνά.

5. Παραδείγματα ονομασίας:

* Linnaeus: Ο Σουηδός βοτανολόγος Carl Linnaeus πιστώνεται με την ανάπτυξη του συστήματος διωνυμικής ονοματολογίας τον 18ο αιώνα.

* Περιγραφικά ονόματα: Ορισμένα ονόματα περιγράφουν ένα χαρακτηριστικό του οργανισμού, όπως * Scomber Scombrus * (Ατλαντικό σκουμπρί).

* Ονόματα θέσεων: Άλλοι βασίζονται στη γεωγραφική τους θέση, όπως * Quercus Virginiana * (Live Oak).

* Τιμώντας άτομα: Τα ονόματα των ειδών μπορούν επίσης να τιμήσουν τους επιστήμονες ή άλλα άτομα, όπως * Tyrannosaurus rex * που ονομάστηκαν μετά από παλαιοντολόγο.

6. Η διαδικασία ονομασίας:

1. Ανακάλυψη: Ανακαλύπτεται ένα νέο είδος.

2. Περιγραφή: Ο ταξινομιστής μελετά προσεκτικά τον οργανισμό και γράφει μια λεπτομερή περιγραφή.

3. Ορισμός: Ο ταξινομιστής επιλέγει ένα λατινικό όνομα, ακολουθώντας τους καθιερωμένους κανόνες.

4. Δημοσίευση: Η περιγραφή και το όνομα δημοσιεύονται σε επιστημονικό περιοδικό.

5. Αποδοχή: Η επιστημονική κοινότητα αναθεωρεί και δέχεται το όνομα, καθιστώντας το επίσημο.

7. Θυμηθείτε: Ενώ τα λατινικά ονόματα μπορεί να φαίνονται τρομακτικά, είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για την επικοινωνία σχετικά με τη βιοποικιλότητα και την κατανόηση του φυσικού κόσμου.

Διαφορά μεταξύ νουκλεϊκού οξέος και αμινοξέος

Διαφορά μεταξύ νουκλεϊκού οξέος και αμινοξέος

Κύρια διαφορά – Νουκλεϊκό οξύ έναντι Αμινοξέος Το νουκλεϊκό οξύ και το αμινοξύ είναι δύο τύποι σημαντικών βιομορίων στο κύτταρο. Η κύρια διαφορά μεταξύ νουκλεϊκού οξέος και αμινοξέος είναι ότι τονουκλεϊκό οξύ είναι ένα πολυμερές νουκλεοτιδίων που αποθηκεύει γενετικές πληροφορίες ενός κυττάρου, ενώ τ

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του υδροφόρου ορίζοντα και του αρτεσιανού υδροφορέα

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του υδροφόρου ορίζοντα και του αρτεσιανού υδροφορέα

Η κύρια διαφορά μεταξύ του υδροφόρου ορίζοντα και του αρτεσιανού υδροφορέα είναι ότι ένας υδροφόρος ορίζοντας είναι ένα υπόγειο στρώμα από υδατοδιαπερατό πέτρωμα, ρωγμές πετρωμάτων ή μη στερεοποιημένα υλικά όπως χαλίκι, άμμος ή λάσπη, ενώ ένας αρτεσιανός υδροφόρος ορίζοντας είναι ένας περιορισμένος

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ γήρανσης και γήρανσης

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ γήρανσης και γήρανσης

Η κύρια διαφορά μεταξύ γήρανσης και γήρανσης είναι ότι η γήρανση είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό των ζωντανών όντων ως αποτέλεσμα του χρόνου, των περιβαλλοντικών παραγόντων και της γενετικής, που οδηγούν σε προοδευτική απώλεια της φυσιολογικής ακεραιότητας, οδηγώντας στην ευπάθεια του θανάτου, ενώ