Ποιος οργανισμός θα είχε τις καλύτερες πιθανότητες να γίνει μέρος απολιθωμάτων;
* Σκληρά μέρη: Οι οργανισμοί με σκληρά μέρη, όπως τα οστά, τα κελύφη ή τα δόντια, είναι πιο πιθανό να απολυθούν. Αυτές οι δομές είναι πιο ανθεκτικές στην αποσύνθεση και τη διάβρωση.
* άφθονο: Οι οργανισμοί που ήταν άφθονοι στο περιβάλλον τους είναι πιο πιθανό να αφήσουν πίσω τους ένα σημαντικό αριθμό ατόμων που θα μπορούσαν ενδεχομένως να απολυθούν.
* Ταχεία ταφή: Η γρήγορη ταφή μετά το θάνατο προστατεύει τον οργανισμό από τους σαρωτές και την αποσύνθεση. Αυτό συχνά επιτυγχάνεται με το να ταφεί σε ιζήματα, ηφαιστειακή τέφρα ή άλλα υλικά που καλύπτουν γρήγορα το σώμα.
* Σταθερό περιβάλλον: Τα περιβάλλοντα που είναι σταθερά και δεν αντιμετωπίζουν σημαντικές γεωλογικές αναταραχές είναι πιο πιθανό να διατηρήσουν απολιθώματα.
* Έλλειψη οξυγόνου: Τα χαμηλά περιβάλλοντα οξυγόνου, όπως τα βάλτο ή τα βαθιά ιζήματα των ωκεανών, επιβραδύνουν την αποσύνθεση και αυξάνουν τις πιθανότητες απολιθωμάτων.
Παράδειγμα:
A Trilobite , ένα εξαφανισμένο θαλάσσιο αρθρόποτο με σκληρό εξωσκελετό, θα είχε μεγάλες πιθανότητες να γίνει απολιθωμένο. Ήταν άφθονα στις αρχαίες θάλασσες, είχαν σκληρά μέρη και συχνά πέθαναν σε περιβάλλοντα όπου θα μπορούσαν να ταφούν γρήγορα σε ιζήματα.
Οργανισμοί με χαμηλότερες πιθανότητες να γίνουν απολιθώματα:
* Οργανισμοί με μαλακό σώμα: Οι οργανισμοί όπως οι μέδουσες, τα σκουλήκια και τα έντομα είναι λιγότερο πιθανό να απολυθούν επειδή οι μαλακοί ιστοί τους αποσυντίθενται γρήγορα.
* Σπάνιοι οργανισμοί: Εάν ένας οργανισμός είναι σπάνιος, οι πιθανότητές του να διατηρηθούν είναι πολύ χαμηλότερες.
* Οργανισμοί σε σκληρά περιβάλλοντα: Οι οργανισμοί που ζουν σε περιοχές με υψηλή διάβρωση ή συχνές γεωλογικές διαταραχές έχουν λιγότερες πιθανότητες απολιθωμένου.
Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι η απολιθωμένη είναι ένα σπάνιο γεγονός. Ακόμη και με ιδανικές συνθήκες, η συντριπτική πλειοψηφία των οργανισμών δεν γίνεται ποτέ απολιθώματα.
