Ο ζωντανός οργανισμός χρησιμοποιεί για να βλάψει ή να σκοτώσει;

Είναι σημαντικό να είμαστε σαφείς για το τι εννοούμε με "βλάβη" και "σκοτώνουν". Στον φυσικό κόσμο, οι οργανισμοί αλληλεπιδρούν συνεχώς και αυτές οι αλληλεπιδράσεις μπορούν να είναι ευεργετικές, ουδέτερες ή επιζήμιες μεταξύ τους.

Εδώ είναι μια κατανομή:

* θήρευση: Αυτό είναι ένα κλασικό παράδειγμα ενός οργανισμού που βλάπτει έναν άλλο να σκοτώσει και να το καταναλώνει. Οι θηρευτές έχουν εξελίξει τις προσαρμογές για να συλλάβουν και να σκοτώσουν το θήραμα, και το θήραμα έχουν εξελίξει τις άμυνες για να αποφύγουν να πιαστούν. Αυτό είναι ένα ζωτικό μέρος του ιστού τροφίμων και βοηθά στη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας.

* Παρασιτισμός: Ένα παράσιτο παροχές ζώντας μέσα ή πάνω σε άλλο οργανισμό (ο οικοδεσπότης) και προκαλώντας βλάβη στον ξενιστή. Αυτή η βλάβη μπορεί να κυμαίνεται από την ήπια δυσφορία μέχρι το θάνατο. Πολλά παράσιτα είναι ιδιαίτερα συγκεκριμένα για τον οικοδεσπότη τους και μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές ασθένειες.

* Διαγωνισμός: Οι οργανισμοί μπορούν να ανταγωνιστούν για πόρους όπως τα τρόφιμα, το διάστημα και οι συντρόφους. Αυτός ο διαγωνισμός μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικές αλληλεπιδράσεις, όπως ένας οργανισμός που εξέρχεται από έναν άλλο, ενδεχομένως να τον πεθάνει.

* ασθένεια: Οι μικροοργανισμοί όπως τα βακτήρια, οι ιοί και οι μύκητες μπορούν να προκαλέσουν ασθένειες σε άλλους οργανισμούς, οδηγώντας σε βλάβη και ενδεχομένως θάνατο. Αυτή είναι μια φυσική διαδικασία, αλλά οι άνθρωποι έχουν παρεμβαίνει με την εισαγωγή νέων ασθενειών και της αντίστασης στα αντιβιοτικά.

Είναι σημαντικό να το θυμάστε:

* Η φύση δεν είναι εγγενώς "καλή" ή "κακή" Οι οργανισμοί απλά ενεργούν με τρόπους που έχουν διαμορφωθεί από την εξέλιξη για να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν.

* Η βλάβη και η δολοφονία είναι συχνά απαραίτητες για την οικολογική ισορροπία. Η θήρευση, για παράδειγμα, βοηθά στον έλεγχο των πληθυσμών και την πρόληψη της υπερβόσκησης.

* Οι άνθρωποι, ως είδος, έχουν σημαντικό αντίκτυπο στον φυσικό κόσμο. Συχνά διαταράσσουμε αυτές τις φυσικές ισορροπίες μέσω της ρύπανσης, της καταστροφής των οικοτόπων και της εισαγωγής χωροκατακτητικών ειδών.

Αντί να σκεφτόμαστε τους οργανισμούς ως "καλό" ή "κακό" για βλάβη ή δολοφονία, είναι πιο χρήσιμο να κατανοήσουμε τον περίπλοκο ιστό των σχέσεων που υπάρχουν στη φύση.