Γιγάντια αρχαία έντομα:Ανακαλύψτε τους προϊστορικούς Τιτάνες του κόσμου των εντόμων

Pawich Sattalerd/Getty Images

Τα σημερινά έντομα είναι γενικά αρκετά υποτονικά όσον αφορά το μέγεθος. Τα μεγαλύτερα ζωντανά έντομα που περιπλανιούνται στη Γη σήμερα μπορούν γενικά να χωρέσουν στην παλάμη του χεριού σας, αλλά πηγαίνουν πίσω στο χρόνο μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια και η ιστορία είναι τελείως διαφορετική – στην πραγματικότητα, πολλά ζώα ήταν στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερα. Αυτή ήταν μια χρονική περίοδος που τα γιγάντια έντομα κυριαρχούσαν στη Γη και το μεγαλύτερο από αυτά ήταν ο αρχαίος ξάδερφος των σημερινών λιβελλούλων με άνοιγμα φτερών πάνω από 2 πόδια:Meganeuropsis permiana.

Αυτό το τεράστιο θηρίο ενός ζωύφιου ανακαλύφθηκε μέσω μιας γιγαντιαίας απολιθωμένης πτέρυγας που βρέθηκε στον βράχο Permian στο κεντρικό Κάνσας τη δεκαετία του 1930. Το εκτιμώμενο μήκος αυτού του μεμονωμένου πτερυγίου ήταν περίπου 13 ίντσες, καθιστώντας το συνολικό πλάτος του ζωύφιου πάνω από 2 πόδια. Δεν ξέρουμε τι έτρωγαν αυτά τα αρχαία έντομα, αλλά επειδή τα θηλαστικά και οι δεινόσαυροι δεν υπήρχαν ακόμα, μπορούμε να μαντέψουμε ότι επρόκειτο για άλλα έντομα. Αν αυτά τα μεγάλα ζωύφια εξακολουθούσαν να υπάρχουν σήμερα, πιθανότατα θα κυνηγούσαν σαν σύγχρονες λιβελλούλες, προτιμώντας μικρό θήραμα όχι μεγαλύτερο από το κεφάλι τους. Επομένως, ο σκύλος σας θα ήταν πιθανώς ασφαλής, αλλά μην αφήνετε το χάμστερ σας να παίζει έξω.

Αυτά τα παράξενα μεγάλα ιπτάμενα υπήρχαν για περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια από το τέλος της ανθρακοφόρου περιόδου έως το τέλος της Πέρμιας. Αυτοί — μαζί με το 90% όλων των άλλων ζωών εκείνης της εποχής — συνάντησαν το τέλος τους στο Great Dying, ένα από τα χειρότερα γεγονότα μαζικής εξαφάνισης στην ιστορία της Γης, και κανένα έντομο δεν έχει φτάσει ακόμη στα ύψη.

Τέρατα έντομα της ανθρακοφόρου περιόδου

Danny Ye/Shutterstock

Ο κόσμος του ανθρακοφόρου ήταν εντελώς ξένος με τον κόσμο του σήμερα. Αν η προηγούμενη περίοδος, το Devonian, διακρινόταν για την υδρόβια ζωή του, το Carboniferous ήταν αξιοσημείωτο για την ποικιλομορφία των ειδών εντόμων, και συγκεκριμένα των υπέρμετρων εντόμων. Με άλλα λόγια, η Meganeuropsis δεν ήταν το μόνο μεγάλο σφάλμα στο μπλοκ.

Ένα από τα πιο εκφοβιστικά ήταν το εφιαλτικό, προϊστορικό αρθρόποδο Arthropleura, πρόγονος των σύγχρονων σαρανταποδαρών και χιλιοποδαριών που μπορούσαν να φτάσουν σε μήκος πάνω από 8 πόδια, πλάτος 18 ίντσες και να ζυγίζουν πάνω από 100 κιλά. Αν αυτό το τέρας ήταν σαν κάποιους από τους σύγχρονους απογόνους του, θα ήταν ένας δηλητηριώδης κυνηγός και το θέμα των παραμυθιών των ηλικιωμένων συζύγων. Ωστόσο, με βάση τις πρόσφατες ανακαλύψεις απολιθωμάτων, οι ερευνητές είναι αρκετά βέβαιοι ότι το Arthropleura ήταν ένα παρασιτοφάγο, που καθάριζε νεκρά φυτά και ζώα.

Ένα άλλο προϊστορικό πλάσμα που προκαλούσε εφιάλτες από το Carboniferous ήταν ο Pulmonoscorpius. Ενώ οι μεγαλύτεροι σύγχρονοι σκορπιοί τείνουν να χωρούν στην παλάμη του χεριού σας, ο Pulmonoscorpius είχε το μέγεθος μιας γάτας ή ενός μικρού σκύλου. Από τη μία πλευρά, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι δεν ήταν τόσο δηλητηριώδες όσο τα μικρότερα ξαδέρφια του, καθώς οι μεγαλύτεροι σκορπιοί τείνουν να είναι λιγότερο δηλητηριώδεις, αλλά από την άλλη, οι μικρές λαβίδες θα μπορούσαν να υποδεικνύουν ότι βασιζόταν στο δηλητήριο για να ακινητοποιήσει το θήραμά του. Ευτυχώς, δεν χρειάζεται να το μάθουμε!

Γιατί τα ανθρακοφόρα έντομα έγιναν τόσο μεγάλα;

Yatzek Photography/Shutterstock

Για δεκαετίες, η κύρια θεωρία για το γιατί αυτά τα ανθρακοφόρα έντομα μεγάλωσαν σε τέτοιες γιγαντιαίες διαστάσεις ήταν η αφθονία οξυγόνου στην ατμόσφαιρα εκείνη την εποχή. Η ιδέα επικεντρώνεται στο πώς αναπνέουν τα έντομα. Αντί για τους πνεύμονες που μοιάζουν με φυσούνα που χρησιμοποιούν τα θηλαστικά, τα έντομα έχουν ουσιαστικά τρύπες στο σώμα τους που επιτρέπουν στα όργανά τους να τροφοδοτούνται απευθείας με οξυγόνο του περιβάλλοντος. Η θεωρία έλεγε ότι με περισσότερο οξυγόνο στον ανθρακοφόρο αέρα, τα έντομα θα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν περισσότερη ανάπτυξη και μεταβολισμό. Και δεδομένης της τοξικότητας του οξυγόνου, τα μεγαλύτερα έντομα θα δέχονταν λιγότερο οξειδωτικό στρες από τα μικρότερα αντίστοιχά τους. 

Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Nature ανατρέπει αυτήν την ιδέα. Οι επιστήμονες εξέτασαν τον αριθμό των τραχειολών (οι σωλήνες που παρέχουν οξυγόνο στους μύες των εντόμων) σε 44 είδη ιπτάμενων εντόμων και διαπίστωσαν ότι ανεξάρτητα από το μέγεθος, οι τραχειόλες αποτελούσαν μόνο περίπου το 1% του όγκου του σώματος των εντόμων. Δεδομένου ότι μια αφίδα 0,5 γραμμαρίων έχει τον ίδιο σχετικό όγκο τραχειολών με ένα σκαθάρι 7 γραμμαρίων, δείχνει ότι τα σύγχρονα έντομα δεν χρησιμοποιούν περισσότερο οξυγόνο ανάλογα με το μέγεθος του σώματος καθώς μεγαλώνουν, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα δεν το έκαναν και τα αρχαία έντομα.

Έτσι, αν το οξυγόνο δεν οδήγησε τον γιγαντισμό των εντόμων, τι έκανε; Η κύρια θεωρία είναι η έλλειψη αρπακτικών. Οι δεινόσαυροι δεν εξελίχθηκαν μέχρι την Τριασική περίοδο πριν από περίπου 250 εκατομμύρια χρόνια, επομένως δεν υπήρχε τίποτα γύρω για να φτιάξετε ένα γεύμα από ένα γιγάντιο ζωύφιο. Και μόλις εμφανίστηκαν οι δεινόσαυροι, ήταν καλύτερα τα σφάλματα να μην είναι τόσο εμφανή.