Τι συμβαίνει στο επίπεδο των σωματιδίων όταν το χλωριούχο χαλκό τοποθετείται σε νερό;
1. Διάλυση:
* Cucl₂ είναι μια ιοντική ένωση: Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ως κρυσταλλικό πλέγμα θετικά φορτισμένων ιόντων χαλκού (Cu2⁺) και αρνητικά φορτισμένα ιόντα χλωριούχου (CL⁻).
* Το νερό είναι ένας πολικός διαλύτης: Τα μόρια του νερού έχουν θετικό τέλος (κοντά στα άτομα υδρογόνου) και ένα αρνητικό άκρο (κοντά στο άτομο οξυγόνου).
* προσέλκυση και διαχωρισμός: Τα θετικά άκρα των μορίων του νερού προσελκύονται από τα αρνητικά φορτισμένα ιόντα χλωριούχου (CL⁻) στο κρύσταλλο Cucl₂. Ομοίως, τα αρνητικά άκρα των μορίων νερού προσελκύονται από τα θετικά φορτισμένα ιόντα χαλκού (Cu²⁺).
* Διάσπαση: Αυτά τα αξιοθέατα είναι αρκετά ισχυρά για να ξεπεράσουν τις δυνάμεις που κρατούν μαζί τον κρύσταλλο Cucl₂. Τα μόρια του νερού "τραβούν" τα ιόντα Cu2⁺ και CL⁻, χωρίζοντάς τα από το κρυσταλλικό πλέγμα και τα περιβάλλονται.
2. Ενυδάτωση:
* Λύση: Μόλις διαχωριστούν, τα ιόντα Cu² και CL⁻ περιβάλλονται από μόρια νερού. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται ενυδάτωση.
* Σχηματισμός κελύφων ενυδάτωσης: Τα μόρια του νερού οργανώνονται γύρω από τα ιόντα, με τα θετικά άκρα των μορίων του νερού που δείχνουν προς τα ιόντα χλωριδίου (CL⁻) και τα αρνητικά άκρα που δείχνουν προς τα ιόντα χαλκού (Cu²⁺).
* σταθεροποίηση: Τα κελύφη ενυδάτωσης βοηθούν στη σταθεροποίηση των ιόντων σε διάλυμα, εμποδίζοντας τους να ανασυνδυαστούν σε ένα στερεό και πάλι.
3. Ισορροπία:
* Δυναμική διαδικασία: Οι διαδικασίες διάλυσης και ενυδάτωσης είναι δυναμικές. Ορισμένα ιόντα Cu² και CL⁻ μπορούν να συσχετιστούν εκ νέου για να σχηματίσουν στερεό Cucl₂, ενώ άλλα χωρίζονται.
* Διαλυτότητα: Ο βαθμός στον οποίο διαλύεται το Cucl₂ στο νερό καθορίζεται από τη διαλυτότητα του, το οποίο είναι ένα μέτρο του πόσο Cucl₂ μπορεί να διαλυθεί σε μια δεδομένη ποσότητα νερού σε συγκεκριμένη θερμοκρασία. Το χλωριούχο χαλκού είναι μέτρια διαλυτό στο νερό.
Συνοπτικά:
Όταν το χλωριούχο χαλκό προστίθεται στο νερό, τα πολικά μόρια νερού αλληλεπιδρούν με τα ιόντα στο κρυσταλλικό πλέγμα, τραβώντας τα χωριστά και γύρω με κελύφη ενυδάτωσης. Αυτή η διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα ένα διάλυμα που περιέχει ενυδατωμένα ιόντα χαλκού (II) (Cu2⁺ (aq)) και ιόντα χλωριούχου (CL⁻ (aq)).
