Γιατί χρησιμοποιείτε φρέσκο διάλυμα θειικού σιδηρούχου σε ανίχνευση αζώτου;
Εδώ είναι γιατί:
* Το θειικό σίδηρο δεν εμπλέκεται άμεσα στην ανίχνευση αζώτου. Η τυπική δοκιμή για το άζωτο σε οργανικές ενώσεις περιλαμβάνει τη μέθοδο kjeldahl , η οποία χρησιμοποιεί συμπυκνωμένο θειικό οξύ για να αφομοιώσει το δείγμα, μετατρέποντας το άζωτο σε αμμωνία.
* Τα φρέσκα παρασκευασμένα διαλύματα χρησιμοποιούνται συχνά για να αποφευχθεί η αποσύνθεση ή η οξείδωση. Το θειικό σίδηρο μπορεί να οξειδώσει σε διάλυμα, σχηματίζοντας θειικό σίδηρο. Ωστόσο, αυτή η οξείδωση δεν παίζει ρόλο στην ανίχνευση αζώτου.
Ακολουθεί μια ανάλυση των βημάτων που εμπλέκονται στη μέθοδο Kjeldahl:
1. πέψη: Το δείγμα θερμαίνεται με συμπυκνωμένο θειικό οξύ και καταλύτη (π.χ. θειικό κάλιο και θειικό χαλκό) για να διασπάσει τις οργανικές ενώσεις και να μετατρέψει το άζωτο σε θειικό αμμώνιο.
2. Απόσταξη: Το διάλυμα που υποβλήθηκε σε πέψη αντιμετωπίζεται με ισχυρή βάση (υδροξείδιο του νατρίου) για την απελευθέρωση της αμμωνίας ως αερίου.
3. τιτλοδότηση: Το αέριο αμμωνίας απορροφάται σε ένα τυποποιημένο διάλυμα οξέος (π.χ. βορικό οξύ) και η ποσότητα οξέος που καταναλώνεται καθορίζεται με τιτλοδότηση.
4. Υπολογισμός: Η ποσότητα του αζώτου στο αρχικό δείγμα υπολογίζεται από την ποσότητα της αμμωνίας που απελευθερώνεται.
Συνοψίζοντας: Το φρεσκοκομμένο θειικό σιδηρούχο είναι όχι Χρησιμοποιείται στην ανίχνευση του αζώτου και η χρήση του δεν σχετίζεται με την τυποποιημένη μέθοδο Kjeldahl.
Εάν ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα για την ανίχνευση αζώτου, σας συνιστώ να εξετάσετε τη μέθοδο Kjeldahl ή άλλες τυποποιημένες μεθόδους για στοιχειώδη ανάλυση.
