Γιατί διαχωρίζουμε έναν διαλύτη από τη λύση με διήθηση;

Δεν διαχωρίζουμε συνήθως έναν διαλύτη από μια λύση με διήθηση. Η διήθηση χρησιμοποιείται για να διαχωρίσει ένα στερεό (το υπόλειμμα) από ένα υγρό (το διήθημα)

Εδώ είναι γιατί:

* Οι διαλύτες είναι υγρά: Οι διαλύτες διαλύουν διαλυμένες ουσίες, δημιουργώντας ένα ομοιογενές μίγμα. Δεν είναι στερεά σωματίδια που μπορούν να παγιδευτούν από ένα φίλτρο.

* Η διήθηση βασίζεται στο μέγεθος των σωματιδίων: Η διήθηση λειτουργεί χρησιμοποιώντας ένα πορώδες υλικό (όπως το χαρτί φίλτρου) για να πιάσει σωματίδια που είναι μεγαλύτερα από τους πόρους. Οι διαλυμένες ουσίες διαλύονται συνήθως σε μοριακό επίπεδο, καθιστώντας τα πολύ μικρότερα από τους πόρους οποιουδήποτε φίλτρου.

Για να διαχωρίσουμε έναν διαλύτη από μια λύση, χρησιμοποιούμε τεχνικές όπως:

* εξάτμιση: Αυτό συνεπάγεται τη θέρμανση του διαλύματος, προκαλώντας την εξάτμιση του διαλύτη και αφήνοντας πίσω τη διαλυτή ουσία.

* απόσταξη: Αυτό περιλαμβάνει τη θέρμανση του διαλύματος, την εξάτμιση του διαλύτη και στη συνέχεια τη συμπύκνωση του ατμού για τη συλλογή του καθαρού διαλύτη.

* Κρυστάλλωση: Αυτό συνεπάγεται την ψύξη του διαλύματος, προκαλώντας την αποκρύπτοντας τη διαλυτή ουσία από το διάλυμα, αφήνοντας πίσω τον διαλύτη.

Επιτρέψτε μου να ξέρω αν θέλετε μια πιο λεπτομερή εξήγηση για οποιαδήποτε από αυτές τις μεθόδους!