Υπάρχει αντίδραση μεταξύ του κομματιού χαλκού και του αραιού H2SO4.
* Ο χαλκός είναι λιγότερο αντιδραστικός από το υδρογόνο: Ο χαλκός είναι κάτω από το υδρογόνο στη σειρά αντιδραστικότητας. Αυτό σημαίνει ότι ο χαλκός είναι λιγότερο αντιδραστικός από το υδρογόνο και δεν μπορεί να μετατοπίσει το υδρογόνο από αραιωμένα οξέα.
* δυναμικό οξείδωσης: Ο χαλκός έχει υψηλότερο δυναμικό οξείδωσης από το υδρογόνο. Αυτό σημαίνει ότι ο χαλκός είναι λιγότερο πιθανό να χάσει ηλεκτρόνια και να σχηματίζει θετικά ιόντα σε σύγκριση με το υδρογόνο.
* σχηματισμός προστατευτικού στρώματος οξειδίου: Ο χαλκός σχηματίζει ένα λεπτό, προστατευτικό στρώμα οξειδίου του χαλκού στην επιφάνεια του. Αυτό το στρώμα είναι σχετικά αδρανές και εμποδίζει την περαιτέρω αντίδραση με το οξύ.
Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις:
* συμπυκνωμένο θειικό οξύ: Ο χαλκός μπορεί να αντιδράσει με συμπυκνωμένο θειικό οξύ, αλλά αυτή η αντίδραση δεν είναι μια απλή αντίδραση οξέος-μετάλλου. Σε αυτή την περίπτωση, το θειικό οξύ λειτουργεί ως οξειδωτικός παράγοντας και η αντίδραση παράγει θειικό χαλκό (II), αέριο διοξειδίου του θείου και νερό.
* Παρουσία οξειδωτικού παράγοντα: Εάν ένας οξειδωτικός παράγοντας όπως το νιτρικό οξύ προστεθεί στο διάλυμα, ο χαλκός θα αντιδράσει με το αραιό θειικό οξύ. Ο οξειδωτικός παράγοντας θα βοηθήσει στην οξείδωση του χαλκού και θα διευκολύνει την αντίδραση.
Συνοπτικά: Ενώ ο χαλκός είναι γενικά μη αντιδραστικός με αραιό θειικό οξύ, μπορεί να αντιδράσει παρουσία συμπυκνωμένου οξέος ή οξειδωτικού παράγοντα.
