Πώς μπορούν να διαχωριστούν τα διπολικά αξιοθέατα του ιόντος να διασπάσουν τον σχετικά ισχυρό ιοντικό δεσμό;
1. Η πολικότητα είναι το κλειδί:
* Ιονικά ομόλογα: Αυτά είναι ισχυρά ηλεκτροστατικά αξιοθέατα μεταξύ αντίθετα φορτισμένων ιόντων (κατιόντα και ανιόντων) μέσα σε ένα κρυσταλλικό πλέγμα. Αυτοί οι δεσμοί συγκρατούν την ιοντική ένωση μαζί πολύ σφιχτά.
* αλληλεπιδράσεις ιόντων-διπόλης: Αυτά συμβαίνουν όταν ένα ιόν (είτε κατιόν είτε ανιόν) αλληλεπιδρά με το θετικό ή αρνητικό άκρο ενός πολικού μορίου (ένα με ανομοιόμορφη κατανεμημένη πυκνότητα ηλεκτρονίων). Η αλληλεπίδραση είναι ασθενέστερη από έναν ιοντικό δεσμό επειδή περιλαμβάνει μόνο ένα μερικό φορτίο στο πολικό μόριο.
2. Ο ρόλος της διαλυτοποίησης:
* Διάλυση ιοντικών ενώσεων: Όταν μια ιοντική ένωση τοποθετείται σε πολικό διαλύτη όπως το νερό, τα μόρια νερού (τα οποία είναι πολικά) περιβάλλουν τα ιόντα. Τα θετικά άκρα των μορίων νερού (άτομα υδρογόνου) προσελκύονται από τα ανιόντα και τα αρνητικά άκρα (άτομα οξυγόνου) προσελκύονται από τα κατιόντα.
* Σπάζοντας το πλέγμα: Αυτές οι αλληλεπιδράσεις ιόντων-dipole είναι αρκετά ισχυρές ώστε να ξεπεράσουν τις ηλεκτροστατικές δυνάμεις που συγκρατούν τα ιόντα μαζί στο κρυσταλλικό πλέγμα. Τα μόρια του νερού "τραβούν" τα ιόντα μακριά το ένα από το άλλο, προκαλώντας τη διάλυση της ιοντικής ένωσης.
3. Βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν τη διαλυτότητα:
* δύναμη του ιοντικού δεσμού: Όσο ισχυρότερος είναι ο ιωνικός δεσμός, τόσο πιο δύσκολο είναι να σπάσει.
* αντοχή της αλληλεπίδρασης ιόντων-διπόλης: Όσο πιο πολικός είναι ο διαλύτης και όσο μεγαλύτερο είναι το φορτίο στο ιόν, τόσο ισχυρότερη είναι η αλληλεπίδραση ιόντων-δίπολου.
* εντροπία: Η διαδικασία διάλυσης μιας ιοντικής ένωσης οδηγείται από την αύξηση της εντροπίας (διαταραχή). Τα ιόντα είναι περισσότερο διασκορπισμένα σε διάλυμα από ό, τι ήταν στο κρυσταλλικό πλέγμα.
Συνοπτικά:
Οι αλληλεπιδράσεις ιόντων-διπολικών μπορούν να διασπάσουν τους ιοντικούς δεσμούς παρέχοντας ένα εναλλακτικό αξιοθέατο που είναι αρκετά ισχυρό για να ξεπεράσει τις ηλεκτροστατικές δυνάμεις που κρατούν τα ιόντα μαζί. Η διαδικασία διάλυσης βοηθάται από την πολικότητα του διαλύτη, τη δύναμη της αλληλεπίδρασης ιόντων-δίπολης και την αύξηση της εντροπίας.
