Γιατί είναι δύσκολο να βρεθεί μια εντελώς ομοιοπολική ένωση;
* Ηλεκτροργατιστικότητα: Οι ομοιοπολικοί δεσμοί σχηματίζονται όταν τα άτομα μοιράζονται ηλεκτρόνια. Τα ηλεκτρόνια μοιράζονται εξίσου όταν τα άτομα έχουν την ίδια ηλεκτροαρνητικότητα (η ικανότητα προσέλκυσης ηλεκτρόνων). Αυτό συμβαίνει μόνο όταν τα άτομα είναι πανομοιότυπα, όπως σε ένα διατομικό μόριο όπως το O₂ ή το CL₂.
* πολικότητα: Όταν τα άτομα έχουν διαφορετικές ηλεκτροθεραπευτικές περιοχές, τα ηλεκτρόνια σχεδιάζονται περισσότερο προς το άτομο με υψηλότερη ηλεκτροαρνητικότητα. Αυτό δημιουργεί έναν πολικό ομοιοπολικό δεσμό, με ένα μερικό θετικό φορτίο σε ένα άτομο και ένα μερικό αρνητικό φορτίο από την άλλη.
* Ιονικός χαρακτήρας: Καθώς η διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα μεταξύ δύο ατόμων αυξάνεται, ο δεσμός γίνεται πιο ιοντικός στη φύση. Αυτό σημαίνει ότι ένα άτομο ουσιαστικά "παίρνει" τα κοινόχρηστα ηλεκτρόνια, σχηματίζοντας έναν ιοντικό δεσμό.
Παραδείγματα:
* h₂o: Το οξυγόνο έχει υψηλότερη ηλεκτροαρνητικότητα από το υδρογόνο, οπότε ο δεσμός είναι πολικός ομοιοπολικός.
* NaCl: Το νάτριο και το χλώριο έχουν σημαντική διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα, οδηγώντας σε έναν κυρίως ιοντικό δεσμό.
Επομένως, ενώ οι περισσότερες ενώσεις θεωρούνται "ομοιοπολικές", υπάρχουν στην πραγματικότητα σε ένα φάσμα μεταξύ καθαρά ομοιοπολικής και καθαρά ιοντικής. Όσο περισσότερη διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ των ατόμων, τόσο λιγότερο "ομοιοπολικό" και περισσότερο "ιονικό" ο δεσμός γίνεται.
