Πώς ένα έδαφος γίνεται όξινο;
Φυσικοί παράγοντες:
* γονικό υλικό: Ο υποκείμενος βράχος από τον οποίο οι μορφές του εδάφους μπορούν να συμβάλουν στην οξύτητα. Για παράδειγμα, τα εδάφη που προέρχονται από ψαμμίτη ή γρανίτη τείνουν να είναι πιο όξινα από αυτά που σχηματίζονται από ασβεστόλιθο.
* κλίμα: Οι υψηλές βροχοπτώσεις μπορούν να διέλθουν το ασβέστιο και άλλες βάσεις, αφήνοντας πίσω τους ιόντα υδρογόνου (Η+) που συμβάλλουν στην οξύτητα.
* βλάστηση: Ορισμένα φυτά, ειδικά κωνοφόρα και μερικά φυλλοβόλα δέντρα όπως δρυς, απελευθερώνουν όξινες ενώσεις στο έδαφος. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται οξίνιση
* αποσύνθεση οργανικής ύλης: Η αποσύνθεση της οργανικής ύλης (φύλλα, κλαδιά κ.λπ.) παράγει οργανικά οξέα που μπορούν να αυξήσουν την οξύτητα. Ωστόσο, η ώριμη, καλά αποδοθείσα οργανική ύλη τείνει να ρυθμίσει το pH του εδάφους.
Παράγοντες που προκαλούνται από τον άνθρωπο:
* Λιπάσματα: Τα λιπάσματα με βάση το αμμώνιο, όπως το θειικό αμμώνιο και το νιτρικό αμμώνιο, μπορούν να εξορύσσουν το έδαφος με την πάροδο του χρόνου.
* Acid Rain: Το διοξείδιο του θείου και τα οξείδια του αζώτου που απελευθερώνονται από βιομηχανικές δραστηριότητες και οι εκπομπές οχημάτων αντιδρούν με νερό στην ατμόσφαιρα για να σχηματίσουν θειικά και νιτρικά οξέα, τα οποία στη συνέχεια πέφτουν στη γη ως όξινη βροχή.
* Γεωργικές πρακτικές: Οι εντατικές γεωργικές πρακτικές, όπως η επαναλαμβανόμενη επεξεργασία, μπορούν να επιταχύνουν την κατανομή της οργανικής ύλης και να οδηγήσουν σε οξίνιση του εδάφους.
Πώς αναπτύσσεται η οξύτητα:
* H+ ιόντα: Η οξύτητα στο έδαφος καθορίζεται κυρίως από τη συγκέντρωση ιόντων υδρογόνου (Η+). Όσο περισσότερα ιόντα Η+, τόσο πιο όξινα είναι το έδαφος.
* Κλίμακα pH: Η κλίμακα pH μετρά την οξύτητα ή την αλκαλικότητα μιας ουσίας. Ένα ρΗ 7 είναι ουδέτερο, κάτω από 7 είναι όξινο, και πάνω από 7 είναι αλκαλικό.
* Χωρητικότητα buffering: Ορισμένα εδάφη έχουν υψηλότερη χωρητικότητα αποθεμάτων, που σημαίνει ότι μπορούν να αντισταθούν στις μεταβολές στο pH. Τα εδάφη με υψηλή περιεκτικότητα σε πηλό ή άφθονη οργανική ύλη τείνουν να έχουν καλύτερη ικανότητα αποβολής.
Συνέπειες της οξύτητας του εδάφους:
* Διαθεσιμότητα θρεπτικών ουσιών: Η οξύτητα μπορεί να μειώσει τη διαθεσιμότητα απαραίτητων θρεπτικών ουσιών όπως το ασβέστιο, το μαγνήσιο και το φωσφόρο, επηρεάζοντας την ανάπτυξη των φυτών.
* al τοξικότητα: Το αλουμίνιο (AL) γίνεται πιο διαλυτό σε όξινα εδάφη, τα οποία μπορεί να είναι τοξικά για τα φυτά.
* Μικροοργανισμοί: Η οξύτητα του εδάφους μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη δραστηριότητα των ευεργετικών μικροοργανισμών εδάφους.
Μειωτική οξύτητα του εδάφους:
* liming: Η προσθήκη ασβέστου (ανθρακικό ασβέστιο) στο έδαφος αυξάνει το pH του και εξουδετερώνει την οξύτητα.
* Οργανική ύλη: Η αύξηση του περιεχομένου της οργανικής ύλης βελτιώνει την ικανότητα προστασίας του εδάφους και προάγει την υγιή μικροβιακή δραστηριότητα.
* Περιστροφή καλλιέργειας: Οι περιστρεφόμενες καλλιέργειες μπορούν να βοηθήσουν στη διατήρηση της υγείας του εδάφους και στην ελαχιστοποίηση της συσσώρευσης της οξύτητας.
Συμπερασματικά, η οξύτητα του εδάφους είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που επηρεάζεται από φυσικούς και ανθρώπους που προκαλούνται από τον άνθρωπο. Η κατανόηση των αιτιών της οξύτητας του εδάφους επιτρέπει την κατάλληλη στρατηγική διαχείρισης για τη διατήρηση υγιεινών οικοσυστημάτων εδάφους.
