Τα οξέα αντιδρούν με μέταλλα που είναι περισσότερο ή λιγότερο ενεργά από το υδρογόνο για να σχηματίσουν μια ένωση του μετάλλου και του αερίου;

Τα οξέα αντιδρούν με μέταλλα που είναι πιο ενεργά από το υδρογόνο για να σχηματίσει μια ένωση του μετάλλου και του αερίου. Εδώ είναι γιατί:

* Σειρά δραστηριότητας: Τα μέταλλα κατατάσσονται σε μια σειρά δραστηριοτήτων με βάση την τάση τους να χάσουν ηλεκτρόνια και να σχηματίζουν θετικά ιόντα. Τα μέταλλα υψηλότερα στη σειρά είναι πιο δραστικά.

* Ο ρόλος του υδρογόνου: Το υδρογόνο είναι ένα βασικό στοιχείο σε αυτήν την αντίδραση. Βρίσκεται σχετικά χαμηλή στη σειρά δραστηριοτήτων.

* Η αντίδραση: Όταν ένα μέταλλο πιο δραστικό από το υδρογόνο τοποθετείται σε ένα οξύ, τα μέταλλα θα χάσουν ηλεκτρόνια και θα γίνουν θετικά φορτισμένα ιόντα. Αυτά τα ιόντα θα συνδυαστούν στη συνέχεια με τα αρνητικά φορτισμένα ιόντα από το οξύ, σχηματίζοντας ένα αλάτι. Τα ιόντα υδρογόνου από το οξύ θα κερδίσουν ηλεκτρόνια, καθιστώντας το αέριο υδρογόνου (H2), το οποίο φυσαλίδες από το διάλυμα.

Παράδειγμα:

* Ο ψευδάργυρος (Zn) είναι πιο ενεργός από το υδρογόνο: Ο ψευδάργυρος αντιδρά με υδροχλωρικό οξύ (HCl) για την παραγωγή χλωριούχου ψευδαργύρου (ZNCL2) και αερίου υδρογόνου.

* zn (s) + 2HCl (aq) → ZnCl2 (aq) + h2 (g)

Μέταλλα λιγότερο ενεργά από το υδρογόνο:

Τα μέταλλα λιγότερο ενεργά από το υδρογόνο δεν θα αντιδράσουν με τα οξέα με αυτόν τον τρόπο. Για παράδειγμα, ο χαλκός (Cu) είναι λιγότερο ενεργός από το υδρογόνο. Δεν θα αντιδράσει με υδροχλωρικό οξύ.