Το τελικό σημείο τιτλοδότησης πρέπει να είναι στο PH;
Εδώ είναι μια κατανομή:
* Σημείο ισοδυναμίας: Αυτό είναι το θεωρητικό σημείο σε μια τιτλοδότηση όπου τα κομμάτια του τιτλοδότησης αντιδρούν ακριβώς με τα κομμάτια του αναλύτη. Στο σημείο ισοδυναμίας, το διάλυμα είναι συνήθως ουδέτερο (ρΗ 7) για ισχυρές όξινες τιτλοδοτήσεις βάσης, αλλά μπορεί να είναι όξινο, βασικό ή ουδέτερο για άλλους συνδυασμούς.
* Τελικό σημείο: Αυτό είναι το σημείο της τιτλοδότησης όπου ο δείκτης αλλάζει το χρώμα, σηματοδοτώντας ότι η αντίδραση είναι πλήρης. Είναι μια πρακτική παρατήρηση και δεν είναι πάντα ακριβώς το ίδιο με το σημείο ισοδυναμίας.
* Δείκτης: Ο δείκτης είναι μια ουσία που αλλάζει το χρώμα σε ένα συγκεκριμένο εύρος pH. Η επιλογή του δείκτη είναι ζωτικής σημασίας επειδή καθορίζει το τελικό σημείο της τιτλοδότησης.
Εδώ λειτουργεί στην πράξη:
* Ισχυρή όξινητρακική τιτλοδότηση: Το σημείο ισοδυναμίας είναι σε ρΗ 7. Μπορείτε να επιλέξετε έναν δείκτη όπως η φαινολοφθαλεΐνη, η οποία αλλάζει το χρώμα γύρω από το ρΗ 8.2-10. Το τελικό σημείο θα είναι ελαφρώς βασικό σε αυτή την περίπτωση.
* Αδύναμη όξινητρακική τιτλοδότηση: Το σημείο ισοδυναμίας θα είναι ελαφρώς βασικό λόγω της υδρόλυσης του σχηματισμού του αλατιού. Ένας δείκτης όπως το μπλε Bromothymol (ρΗ 6,0-7,6) μπορεί να είναι κατάλληλος, δίνοντας ένα τελικό σημείο που είναι ελαφρώς πιο όξινο από το σημείο ισοδυναμίας.
* Αδύναμη βασική τιτλοποίηση οξέος: Το σημείο ισοδυναμίας θα είναι ελαφρώς όξινο. Το κόκκινο μεθυλεστέρα (ρΗ 4.4-6.2) μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δείκτης, με αποτέλεσμα ένα τελικό σημείο που είναι ελαφρώς πιο όξινο από το σημείο ισοδυναμίας.
Συνοπτικά:
* Το τελικό σημείο τιτλοδότησης καθορίζεται από τον χρησιμοποιούμενο δείκτη, όχι ένα συγκεκριμένο pH.
* Ο δείκτης πρέπει να επιλεγεί έτσι ώστε να εμφανιστεί η αλλαγή χρώματος όσο το δυνατόν πιο κοντά στο σημείο ισοδυναμίας.
* Το ρΗ στο τελικό σημείο μπορεί να μην είναι το ίδιο με το ρΗ στο σημείο ισοδυναμίας.
Επιτρέψτε μου να ξέρω αν έχετε περισσότερες ερωτήσεις!
