Πώς μετράται η διάβρωση στο εργαστήριο;
1. Μέθοδος απώλειας βάρους:
* Αρχή: Αυτή είναι μια απλή και ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος. Περιλαμβάνει τη μέτρηση του βάρους ενός δείγματος πριν και μετά την έκθεση στο διαβρωτικό περιβάλλον. Η διαφορά στο βάρος αντιπροσωπεύει την ποσότητα του μεταλλικού που χάθηκε λόγω της διάβρωσης.
* Πλεονεκτήματα: Σχετικά απλή και φθηνή.
* Περιορισμοί: Ισχύει μόνο για ομοιόμορφη διάβρωση. Δεν είναι κατάλληλο για εντοπισμένες μορφές διάβρωσης όπως η διάβρωση ή η διάβρωση της ρωγμής.
2. Ηλεκτροχημικές μέθοδοι:
* Αρχή: Αυτές οι μέθοδοι μετρούν το ηλεκτρικό ρεύμα ή το δυναμικό που σχετίζεται με τη διαδικασία διάβρωσης.
* Παραδείγματα:
* Αντίσταση γραμμικής πόλωσης (LPR): Μετρά την αντίσταση της μεταλλικής επιφάνειας στη διάβρωση.
* Ηλεκτροχημική φασματοσκοπία σύνθετης αντίστασης (EIS): Παρέχει πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία διάβρωσης σε διαφορετικές συχνότητες.
* ποτενσινοδυναμική πόλωση: Μετράει τη ροή της τρέχουσας ροής καθώς το δυναμικό του μετάλλου ποικίλλει.
* Πλεονεκτήματα: Εξαιρετικά ευαίσθητο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση των ποσοστών διάβρωσης σε πραγματικό χρόνο.
* Περιορισμοί: Απαιτεί εξειδικευμένο εξοπλισμό και γνώση της ηλεκτροχημείας.
3. Οπτική επιθεώρηση:
* Αρχή: Αυτό συνεπάγεται την παρατήρηση της επιφάνειας του δείγματος για σημάδια διάβρωσης, όπως σκουριά, σκασίματα ή κλιμάκωση.
* Πλεονεκτήματα: Γρήγορα και εύκολη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκτιμηθεί η σοβαρότητα της διάβρωσης.
* Περιορισμοί: Υποκειμενική και ποιοτική, δεν είναι κατάλληλη για ακριβή μέτρηση.
4. Μικροσκοπική εξέταση:
* Αρχή: Χρησιμοποιώντας μικροσκόπια, όπως οπτικά μικροσκόπια ή ηλεκτρονικά μικροσκόπια σάρωσης (SEM), για να εξεταστεί η επιφάνεια του δείγματος σε υψηλή μεγέθυνση.
* Πλεονεκτήματα: Παρέχει λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τη μορφολογία και τη διανομή προϊόντων διάβρωσης.
* Περιορισμοί: Απαιτεί εξειδικευμένο εξοπλισμό και εμπειρογνωμοσύνη.
5. Άλλες μέθοδοι:
* Χρωματογραφία αερίου: Μετρά τη συγκέντρωση των διαβρωτικών αερίων που απελευθερώνονται από το δείγμα.
* περίθλαση ακτίνων Χ (XRD): Προσδιορίζει τη σύνθεση των προϊόντων διάβρωσης.
* μικροσκοπία ανίχνευσης σάρωσης (SPM): Παρέχει επίλυση νανοκλίμακας της διαβρωμένης επιφάνειας.
Η επιλογή της μεθόδου για τη μέτρηση της διάβρωσης εξαρτάται από:
* Ο τύπος διάβρωσης που μελετάται: Ομοιόμορφη διάβρωση, εντοπισμένη διάβρωση, κλπ.
* Το υλικό που δοκιμάζεται: Μέταλλο, πολυμερές ή σύνθετο.
* Το διαβρωτικό περιβάλλον: Θερμοκρασία, υγρασία, pH, κ.λπ.
* Το επιθυμητό επίπεδο λεπτομέρειας και ακρίβειας.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτές είναι μόνο μερικές από τις πολλές διαθέσιμες μεθόδους για τη μέτρηση της διάβρωσης. Η επιλογή της κατάλληλης μεθόδου είναι ζωτικής σημασίας για την απόκτηση αξιόπιστων και σημαντικών αποτελεσμάτων.
