Ποιες χημικές ενώσεις στην ατμόσφαιρα μπορούν να διαταράξουν το στρώμα του όζοντος;
Εδώ είναι μια κατανομή:
* χλωροφθοροκαρδές (CFCs): Αυτά χρησιμοποιήθηκαν ευρέως σε ψυκτικά, αερολύματα και άλλες εφαρμογές. Είναι εξαιρετικά σταθερά και μπορούν να επιμείνουν στην ατμόσφαιρα για δεκαετίες. Όταν τα CFC φτάσουν στη στρατόσφαιρα, χωρίζονται από υπεριώδη ακτινοβολία, απελευθερώνοντας άτομα χλωρίου. Αυτά τα άτομα χλωρίου δρουν ως καταλύτες, σπάζοντας τα μόρια του όζοντος σε οξυγόνο. Ένα άτομο χλωρίου μπορεί να καταστρέψει χιλιάδες μόρια του όζοντος.
* Halons: Αυτά είναι παρόμοια με τα CFC, αλλά περιέχουν βρωμίρο αντί για χλώριο. Το βρώμιο είναι ακόμα πιο αποτελεσματικό στην καταστροφή του όζοντος από το χλώριο. Οι Halons χρησιμοποιήθηκαν σε πυροσβεστήρες και άλλες εφαρμογές.
* Βρωμίδιο μεθυλίου: Αυτό είναι ένα υποκαπνισμό που χρησιμοποιείται για να σκοτώσει τα παράσιτα στη γεωργία και σε άλλες βιομηχανίες. Είναι επίσης μια ισχυρή ουσία που καταστρέφει το όζον.
Άλλες ενώσεις που συμβάλλουν στην εξάντληση του όζοντος:
* υδροχλωροφθοροκαρδές (HCFCS): Αυτά είναι παρόμοια με τα CFC αλλά περιέχουν άτομα υδρογόνου. Είναι λιγότερο σταθερά από τα CFC και καταρρέουν πιο γρήγορα, αλλά εξακολουθούν να συμβάλλουν στην εξάντληση του όζοντος.
* Μεθυλλωρόμορφο: Πρόκειται για έναν διαλύτη που χρησιμοποιείται σε διάφορες βιομηχανικές διεργασίες. Είναι επίσης μια ουσία που καταστρέφει το όζον.
Το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ:
Το 1987, το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ υπογράφηκε για να καταργήσει τη σταδιακή παραγωγή ουσιών που καταστρέφουν το όζον. Αυτή η διεθνής συνθήκη ήταν επιτυχής στη μείωση της ποσότητας αυτών των χημικών ουσιών στην ατμόσφαιρα. Ωστόσο, θα χρειαστούν δεκαετίες για να ανακάμψει πλήρως το στρώμα του όζοντος.
