Αυτό που θα συμβεί είναι ένα μόνο κρύσταλλο που εισάγεται σε υπερκορεσμένη λύση;
1. Κρυσταλλοποίηση:
* Το υπερκορεσμένο διάλυμα περιέχει περισσότερη διαλυμένη διαλυμένη ουσία από ό, τι μπορεί κανονικά να συγκρατεί σε αυτή τη θερμοκρασία. Αυτό δημιουργεί μια ασταθή κατάσταση.
* Ο κρύσταλλος λειτουργεί ως θέση πυρήνωσης . Αυτό σημαίνει ότι η επιφάνεια του κρυστάλλου παρέχει ένα μέρος όπου τα μόρια διαλυτής ουσίας μπορούν να αρχίσουν να συναρμολογούν και να σχηματίζουν ένα σταθερό κρυσταλλικό πλέγμα.
* Ο κρύσταλλος αρχίζει να αναπτύσσεται ως περισσότερα μόρια διαλυμένης ουσίας από την κατάθεση διαλύματος στην επιφάνεια του.
2. Μείωση της υπερκατανάλωσης:
* Καθώς ο κρύσταλλος αυξάνεται, η συγκέντρωση της διαλυμένης διαλελυμένης ουσίας στο διάλυμα μειώνεται.
* Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται έως ότου η λύση φτάσει στο σημείο κορεσμού της. Σε αυτό το σημείο, η λύση δεν μπορεί πλέον να διατηρεί πλέον διαλυμένη διαλυμένη ουσία.
3. Κρυσταλλική ανάπτυξη:
* Ο κρύσταλλος θα συνεχίσει να αναπτύσσεται μέχρι να ανακουφιστεί πλήρως η υπερκατανάλωση.
* Το μέγεθος και το σχήμα του κρυστάλλου θα εξαρτηθούν από διάφορους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του ρυθμού υπερκατοίκησης, της θερμοκρασίας και των ειδικών ιδιοτήτων του διαλυμένου και του διαλύτη.
Παράδειγμα:
* Φανταστείτε ότι έχετε μια λύση ζάχαρης που είναι υπερκορεσμένη. Εάν ρίξετε ένα μικροσκοπικό κρύσταλλο ζάχαρης σε αυτό το διάλυμα, ο κρύσταλλος θα αρχίσει αμέσως να αναπτύσσεται. Καθώς μεγαλώνει, θα αφαιρέσει τη ζάχαρη από το διάλυμα μέχρι να γίνει κορεσμένο.
Παράγοντες που επηρεάζουν την κρυστάλλωση:
* SuperSaturation: Όσο υψηλότερη είναι η υπερκατανάλωση, τόσο ταχύτερη είναι η ανάπτυξη των κρυστάλλων.
* Θερμοκρασία: Γενικά, οι υψηλότερες θερμοκρασίες οδηγούν σε ταχύτερη ανάπτυξη κρυστάλλων.
* Μέγεθος κρυστάλλου: Οι μικρότεροι κρύσταλλοι έχουν μεγαλύτερη αναλογία επιφάνειας προς όγκο, οδηγώντας σε ταχύτερους ρυθμούς ανάπτυξης.
* ακαθαρσίες: Οι ακαθαρσίες στο διάλυμα μπορούν να αναστέλλουν την ανάπτυξη των κρυστάλλων.
* ανάδευση: Η ανάδευση μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία πιο ομοιόμορφης ανάπτυξης κρυστάλλων.
Συνολικά, η εισαγωγή ενός μόνο κρυστάλλου σε ένα υπερκορεσμένο διάλυμα ενεργοποιεί την κρυστάλλωση, οδηγώντας σε μείωση της υπερκατανάλωσης και την ανάπτυξη ενός μεγαλύτερου κρυστάλλου.
