Όταν το νερό εξατμίζεται από ένα σώμα με τι είδους ιζήματα παραμένει πίσω;
1. Θαλάσσιο νερό:
* αλάτι: Το πιο συνηθισμένο ιζήματα που απομένει είναι halite (τραπεζομάντιλο αλάτι) . Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το θαλασσινό νερό περιέχει υψηλή συγκέντρωση διαλυμένων αλάτων. Άλλα άλατα όπως ο γύψος και τα άλατα καλίου μπορούν επίσης να βρεθούν σε μικρότερες ποσότητες.
* Άλλα ορυκτά: Ανάλογα με τη συγκεκριμένη θέση και τη σύνθεση του θαλασσινού νερού, μπορούν να υπάρχουν άλλα ορυκτά όπως ο ασβεστίτης (από κελύφη), ο δολομίτης και ακόμη και τα οξείδια του σιδήρου.
2. Εργαστήριο:
* Ορυκτά: Το γλυκό νερό περιέχει συνήθως πολύ χαμηλότερες συγκεντρώσεις διαλυμένων αλάτων σε σύγκριση με το θαλασσινό νερό. Επομένως, το ίζημα που απομένει είναι συνήθως ένα πολύ λεπτότερο υλικό όπως το πηλό, λάσπη ή άμμο .
* Οργανική ύλη: Ανάλογα με το περιβάλλον, μπορούν να συσσωρευτούν η οργανική ύλη όπως τα θραύσματα φυτών ή ακόμα και τα μικροσκοπικά απολιθώματα.
3. Άλλα σώματα νερού:
* Brines: Στις λιμνές ή λιμνοθάλασσες υπεραερικής, το ίζημα μπορεί να είναι ένα μείγμα αλιτιδικής, γύψου και άλλων αλάτων, συχνά με υψηλή συγκέντρωση συγκεκριμένων ορυκτών ανάλογα με το γεωλογικό περιβάλλον.
* Γεωθερμικά νερά: Αυτά μπορούν να αφήσουν πίσω τους ορυκτές αποθέσεις όπως πυριτικό, ασβεστίτη ή οξείδια σιδήρου, ανάλογα με τη χημική σύνθεση του νερού.
Επομένως, το ιζήματα που απομένει μετά την εξάτμιση είναι πολύ μεταβλητή και εξαρτάται από τη συγκεκριμένη σύνθεση του αρχικού νερού.
Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι η εξάτμιση δεν είναι ο μόνος παράγοντας που συμβάλλει στον σχηματισμό ιζημάτων . Άλλες διαδικασίες όπως η διάβρωση, η διάβρωση και η βιολογική δραστηριότητα διαδραματίζουν επίσης κρίσιμους ρόλους στη διαμόρφωση της σύνθεσης των ιζημάτων.
