bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> Επιστήμη της Γης

Πώς οι παγετώνες διαβρώνουν τη γη κάτω από αυτά;

Οι παγετώνες είναι ισχυροί παράγοντες διάβρωσης, διαμορφώνοντας το τοπίο μέσα από διάφορες διαδικασίες:

1. Τριβή:

* Όπως γυαλόχαρτο: Φανταστείτε ένα γιγαντιαίο φύλλο γυαλόχαρτου που κινείται αργά πάνω από το έδαφος. Οι παγετώνες, με τους ενσωματωμένους βράχους και τα ιζήματα τους, δρουν ομοίως. Καθώς κινούνται, αλέθουν και ξύσουν το υπόβαθρο, φορούν το κάτω και δημιουργούν ομαλές, γυαλισμένες επιφάνειες.

* Striations and Grooves: Αυτά είναι τα ενδεικτικά σημάδια της τριβής των παγετώνων. Είναι παράλληλες γρατζουνιές και αυλακώσεις χαραγμένες στο υπόβαθρο, υποδεικνύοντας την κατεύθυνση της παγετώδας.

2. Ρύθμιση:

* κατάψυξη και απόψυξη: Το νερό βυθίζεται σε ρωγμές και ρωγμές στο υπόβαθρο. Όταν παγώνει, επεκτείνεται, ασκεί πίεση στο βράχο. Αυτό το επαναλαμβανόμενο πάγωμα και η απόψυξη αποδυναμώνει το βράχο, προκαλώντας τελικά να σπάσει και να ενσωματωθεί στη βάση του παγετώνα.

* Μεταφορά: Αυτά τα θραύσματα που απομακρύνονται στη συνέχεια μεταφέρονται μαζί με τον παγετώνα, συμβάλλοντας περαιτέρω στη διαβρωτική του δύναμη.

3. ΠΑΓΚΟΣΜΙΣΤΙΚΟ ΕΛΛΑΔΑ:

* Παρόμοια με το σκασίματα: Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει τον παγετώνα που ρέει πάνω από το υπόβαθρο, δημιουργώντας ένα κενό που τραβά στο βράχο. Αυτή η αναρρόφηση, σε συνδυασμό με την πίεση του βάρους του παγετώνα, μπορεί να προκαλέσει τη διάσπαση του βράχου και να ενσωματωθεί στον πάγο.

4. Πάγωμα-απόψυξη καιρού:

* Το νερό επεκτείνεται όταν παγώνει: Το νερό παγιδευμένο σε ρωγμές και ρωγμές μέσα στο υπόβαθρο παγώνει και επεκτείνεται, ασκώντας πίεση στον γύρω βράχο. Αυτή η επαναλαμβανόμενη κατάψυξη και η απόψυξη αποδυναμώνουν το βράχο, οδηγώντας στην αποσύνδεσή του.

* Σχηματισμός συντριμμιών: Αυτή η διαδικασία συμβάλλει στην παροχή ιζημάτων που μεταφέρουν και χρησιμοποιούν οι παγετώνες για τριβή.

Landforms που δημιουργήθηκαν από τη διάβρωση των παγετώνων:

Αυτές οι διαδικασίες γλυπτά μια ποικιλία από διακριτικές μορφές γης:

* κοιλάδες σχήματος U: Οι παγετώνες χαράζουν ευρείες, επίπεδες κοιλάδες με απότομες πλευρές, σε αντίθεση με τις κοιλάδες σχήματος V που δημιουργούνται από τους ποταμούς.

* Cirques: Οι κοιλότητες σε σχήμα μπολ στο κεφάλι ενός παγετώνα, που συχνά σχηματίζουν λίμνες μετά την υποχώρηση του παγετώνα.

* aretes: Αιχμηρές, οδοντωτές κορυφογραμμές που σχηματίζονται από τη διάβρωση δύο αντιτιθέμενων κύκλων.

* κέρατα: Οι κορυφές σε σχήμα πυραμίδας που δημιουργήθηκαν από τη διάβρωση τριών ή περισσότερων κύκλων.

* Fjords: Οι στενές, βαθιές εισόδους σκαλισμένες από παγετώνες που εκτείνονται στην ενδοχώρα από τη θάλασσα.

Συνοπτικά, οι παγετώνες είναι ισχυροί παράγοντες διάβρωσης, διαμορφώνοντας τα τοπία μέσω τριβής, σκασίματος, παγετώδων και κατάψυξης-απόψυξης. Αφήνουν πίσω τους διακριτικές μορφές γης που χρησιμεύουν ως απόδειξη της προηγούμενης παρουσίας τους.

Απίστευτα διατηρημένα πτώματα δύο ανδρών ανακαλύφθηκαν στην Πομπηία

Απίστευτα διατηρημένα πτώματα δύο ανδρών ανακαλύφθηκαν στην Πομπηία

Το 79 μ.Χ., η έκρηξη του Βεζούβιου έστειλε ένα ταχέως κινούμενο σύννεφο ατμών που βράζουν κάτω από την πλαγιά του βουνού και μέσα από την πόλη της Πομπηίας. Χιλιάδες σκοτώθηκαν ακαριαία και το γεγονός έχει γίνει μια από τις πιο διάσημες εκρήξεις στην ιστορία. Τώρα, σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια αργότε

Pincher Bug (Earwig) Bite and Pictures

Pincher Bug (Earwig) Bite and Pictures

Τα earwigs είναι έντομα που ανήκουν στην τάξη Dermaptera. Περιέχοντας περίπου 2.000 μεμονωμένα είδη κατανεμημένα σε 12 οικογένειες, τα earwigs είναι μία από τις μικρότερες ομάδες εντόμων. Είναι γνωστοί για τα μεγάλα cerci— τους λαβίδες σαν λαβίδες που προεξέχουν από την κοιλιά τους. Παρά την τρομα

Ιστολογία οστών που συνδέει το παρελθόν με το παρόν:Νέες ανακαλύψεις για την εξελικτική ιστορία του Caimans στη Νότια Αμερική

Ιστολογία οστών που συνδέει το παρελθόν με το παρόν:Νέες ανακαλύψεις για την εξελικτική ιστορία του Caimans στη Νότια Αμερική

Η ιστολογία των οστών είναι, συγκριτικά, ένας σύγχρονος κλάδος στην παλαιοντολογία. Οι τεχνικές άρχισαν σιγά σιγά να εφαρμόζονται κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 σε απολιθωμένα οστά (Εικόνα 1). Αλλά ήταν κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 80 και του 90 που η παλαιοϊστολογία έγινε μεγαλύτερη