Πώς υποστηρίζουν τα διακριτικά στρώματα βράχου τη θεωρία της Continental Drift;
1. Αντιστοίχιση σχηματισμών βράχου:
* Παρόμοιοι τύποι και ηλικίες: Σε όλες τις ηπείρους που τώρα χωρίζονται από τεράστιους ωκεανούς, οι γεωλόγοι έχουν βρει εξαιρετικά παρόμοιους σχηματισμούς πετρωμάτων με ηλικίες και συνθέσεις. Για παράδειγμα, τα βουνά Appalachian στη Βόρεια Αμερική μοιράζονται ομοιότητες με τα βουνά Caledonian στη Σκωτία, υποδηλώνοντας ότι ήταν κάποτε μέρος μιας ενιαίας γης.
* απολιθωμένα στοιχεία: Τα απολιθώματα των πανομοιότυπων ειδών, όπως το αρχαίο ερπετό mesosaurus, έχουν βρεθεί και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού Ωκεανού, υποδηλώνοντας μια προηγούμενη σχέση μεταξύ Νότιας Αμερικής και Αφρικής.
* Παγετώνες καταθέσεις: Τα αποδεικτικά στοιχεία των αρχαίων παγετώνων, συμπεριλαμβανομένων των ραβδώσεων και των καταθέσεων, που βρέθηκαν στη Νότια Αμερική, την Αφρική, την Ινδία και την Αυστραλία υποδηλώνουν ότι αυτές οι ηπείρους ήταν κάποτε συγκεντρωμένες κοντά στο Νότιο Πόλο.
2. Αντιστοίχιση στρωματογραφικών ακολουθιών:
* Συνέχεια: Τα διακριτικά βράχια μπορούν να ανιχνευθούν σε όλες τις ηπείρους, υποδεικνύοντας τη συνέχεια της γεωλογικής ιστορίας. Αυτή η συνέχεια σε όλες τις ηπείρους που διαχωρίζονται τώρα από τους ωκεανούς υπονοεί έντονα ότι κάποτε συμμετείχαν.
* ακολουθίες μετατόπισης: Όταν εξετάζεται η Continental Drift, οι ακολουθίες μετατόπισης των στρωμάτων βράχου στις αντίθετες πλευρές μιας λεκάνης ωκεανού ταιριάζουν μαζί σαν κομμάτια ενός παζλ, παρέχοντας περαιτέρω ενδείξεις για την προηγούμενη σύνδεσή τους.
3. Παλαιομαγνητικά στοιχεία:
* Polar Wander Paths: Η μελέτη του παλαιομαγνητισμού αποκαλύπτει ότι οι μαγνητικοί πόλοι της Γης έχουν μετατοπιστεί με την πάροδο του χρόνου. Κατά την εξέταση των μαγνητικών υπογραφών που διατηρούνται σε βράχους, οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι οι πολικές περιπλανήσεις διαφόρων διαφόρων ηπείρων συγκλίνουν στο παρελθόν, υποδηλώνοντας ότι κάποτε συνδέονταν.
* Μαγνητική λωρίδα: Τα συμμετρικά πρότυπα μαγνητικής λωρίδας που βρίσκονται στο πάτωμα του ωκεανού, τα οποία προκαλούνται από τις αναστροφές του μαγνητικού πεδίου της Γης, παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για τη διάδοση του θαλασσινού νερού και την κίνηση των ηπείρων.
4. Γεωλογική ιστορία και τεκτονική πλάκας:
* οροσειρά: Ο σχηματισμός οροσειρών, όπως τα Ιμαλάια, είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης των τεκτονικών πλακών, η οποία είναι συνέπεια της ηπειρωτικής μετατόπισης.
* Ηφαίστεια και σεισμοί: Η ηφαιστειακή δραστηριότητα και οι σεισμοί συγκεντρώνονται κατά μήκος των ορίων της πλάκας, υποστηρίζοντας περαιτέρω τη θεωρία ότι οι ηπείρους βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση.
Συμπέρασμα:
Τα διακριτικά στρώματα των βράχων, οι αντιστοιχισμένοι σχηματισμοί τους και η συνέχεια της γεωλογικής ιστορίας σε όλες τις ηπείρους παρέχουν επιτακτικές αποδείξεις για την ηπειρωτική μετατόπιση και τη θεωρία της τεκτονικής πλάκας. Οι ομοιότητες σε τύπους βράχων, απολιθωμένα στοιχεία και παλαιομαγνητικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι οι ηπείρους ήταν κάποτε συνδεδεμένες και από τότε έχουν απομακρυνθεί, διαμορφώνοντας τις ηπείρους και τους ωκεανούς της Γης όπως τους γνωρίζουμε σήμερα.
