Τι έπεισε τους γεωλόγους ότι οι ηπείρους παρασύρονται;
1. Η εφαρμογή των ηπείρων:
* Πρώιμες παρατηρήσεις: Ακόμη και τον 16ο αιώνα, οι άνθρωποι παρατήρησαν την εντυπωσιακή ομοιότητα στα σχήματα των ακτών της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής. Αυτό αρχικά απορρίφθηκε ως σύμπτωση, αλλά η ιδέα μιας γης που έπεσε μια φορά έγινε πιο ενδιαφέρουσα καθώς δημιουργήθηκαν πιο λεπτομερείς χάρτες.
* Οι συνεισφορές του Alfred Wegener (αρχές του 20ού αιώνα): Ο Wegener ήταν μετεωρολόγος που συνέταξε μια πληθώρα αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με την αντιστοίχιση των γεωλογικών σχηματισμών, των απολιθωμάτων και των κλιματικών αρχείων σε όλες τις ηπείρους. Το βιβλίο του, "Η προέλευση των ηπείρων και των ωκεανών", που δημοσιεύθηκε το 1915, πρότεινε τυπικά τη θεωρία της Continental Drift.
2. Αντιστοίχιση γεωλογικών σχηματισμών:
* Τύποι ροκ και οροσειρά: Οι γεωλόγοι βρήκαν πανομοιότυπους τύπους βράχων και οροσειρές σε διαφορετικές ηπείρους, υποδεικνύοντας ότι ήταν κάποτε συνδεδεμένοι. Για παράδειγμα, τα βουνά Appalachian στη Βόρεια Αμερική έχουν ένα γεωλογικό αντίστοιχο στα βουνά Caledonian της Σκωτίας.
* απολιθωμένα στοιχεία: Τα απολιθωμένα υπολείμματα των ίδιων ειδών φυτών και ζώων βρέθηκαν σε ευρέως διαχωρισμένες ηπείρους, υποδηλώνοντας ότι ζούσαν σε ένα ενιαίο συνεχή γη.
3. Παλαιοκλίματα:
* Παγετώνες καταθέσεις: Οι παγετώδες αποθέσεις και οι ραβδώσεις (σημάδια γρατσουνιών) βρέθηκαν σε βράχους σε περιοχές που βρίσκονται τώρα μακριά από τους πόλους. Αυτό έδειξε ότι αυτές οι ηπείρους βρισκόταν κάποτε σε διαφορετική θέση, πιο κοντά στους πόλους.
* Καταθέσεις άνθρακα: Οι αποθέσεις άνθρακα, που σχηματίστηκαν από τροπική βλάστηση, βρέθηκαν στην Ανταρκτική, υποδηλώνοντας ότι βρισκόταν κάποτε σε ένα θερμότερο κλίμα.
4. Το παζλ των κορυφογραμμών του μέσου ωκεανού:
* Εξερεύνηση υποβρυχίων (μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο): Η ανάπτυξη της τεχνολογίας Sonar επέτρεψε στους επιστήμονες να χαρτογραφήσουν λεπτομερώς το δάπεδο του ωκεανού. Ανακάλυψαν ένα τεράστιο σύστημα των μέσων ωκεανών κορυφογραμμών, υποβρύχιων οροσειρών.
* Seafloor Spreading: Η ανακάλυψη των μαγνητικών μοτίβων από την λωρίδα στο πάτωμα του ωκεανού, παράλληλα με τις κορυφογραμμές, παρείχε ισχυρά στοιχεία για την εξάπλωση του θαλασσινού νερού. Το μαγνητικό πεδίο της Γης αναστρέφεται περιοδικά, και αυτό αντικατοπτρίζεται στη μαγνητική υπογραφή των πετρωμάτων στο πάτωμα του ωκεανού.
* Ο ρόλος της τεκτονικής πλάκας: Ο συνδυασμός αυτών των παρατηρήσεων οδήγησε στην ανάπτυξη της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας στη δεκαετία του 1960. Αυτή η θεωρία εξηγεί πώς η κρούστα της γης χωρίζεται σε μεγάλες πλάκες που κινούνται και αλληλεπιδρούν, προκαλώντας σεισμούς, ηφαίστεια, σχηματισμό βουνών και ηπειρωτική μετατόπιση.
Αποδοχή της Continental Drift:
* Αρχική αντίσταση: Η θεωρία του Wegener συναντήθηκε αρχικά με σκεπτικισμό επειδή δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς μετακόμισαν οι ηπείρους. Πρότεινε έναν μηχανισμό που περιλαμβάνει φυγοκεντρική δύναμη από την περιστροφή της Γης, η οποία δεν έγινε αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα.
* τεκτονική πλάκας: Η ανάπτυξη της τεκτονικής πλάκας παρείχε μια πιο εύλογη εξήγηση για την κίνηση των ηπείρων και αυτό τελικά οδήγησε στην ευρεία αποδοχή της ηπειρωτικής μετατόπισης στη δεκαετία του 1960 και του '70.
Συμπερασματικά, τα αποδεικτικά στοιχεία για την Continental Drift ήταν πειστικά επειδή προήλθαν από πολλαπλούς κλάδους, συμπεριλαμβανομένης της γεωλογίας, της παλαιοντολογίας, της παλαιοκλιματολογίας και της γεωφυσικής. Η θεωρία της τεκτονικής πλάκας παρείχε το κομμάτι του παζλ, εξηγώντας τον μηχανισμό πίσω από την κίνηση των ηπείρων.
