Πώς ο Harry Hess ανακαλύπτει τη διάδοση του θαλασσινού νερού;
1. Χαρτογράφηση του δαπέδου του ωκεανού: Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Hess υπηρέτησε ως ναυτικός αξιωματικός και χρησιμοποίησε σόναρ για να χαρτογραφήσει το ωκεάνιο πάτωμα. Αυτό του επέτρεψε να παρατηρήσει χαρακτηριστικά όπως οι κορυφογραμμές μεσαία ωκεανών και τα τάφρους βαθιάς υδάτων.
2. Η υπόθεση "καυτού σημείου": Ο Hess θεωρούσε ότι οι κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών ήταν περιοχές όπου το καυτό υλικό από το μανδύα της Γης ανέβηκε στην επιφάνεια, δημιουργώντας νέα ωκεάνια κρούστα. Αυτό το υλικό έπειτα εξαπλώθηκε από την κορυφογραμμή, σπρώχνοντας τις ηπείρους. Αυτό έγινε γνωστό ως υπόθεση "καυτού σημείου".
3. Μαγνητικές λωρίδες: Στη δεκαετία του 1950, οι επιστήμονες άρχισαν να χαρτογραφούν τα μαγνητικά πρότυπα του ωκεανού. Βρήκαν εναλλασσόμενες ζώνες φυσιολογικής και αντιστροφής μαγνητικής πολικότητας, συμμετρικά διατεταγμένες σε κάθε πλευρά των μέσων ωκεανών κορυφογραμμών. Αυτό το μοτίβο υποστήριξε έντονα την ιδέα του Hess για τη διάδοση της θάλασσας.
4. Η αναλογία "Oceanic Crust Factory": Η Hess συνέκρινε τις κορυφογραμμές μεσαίας ωκεανίας σε έναν μεταφορικό ιμάντα, δημιουργώντας συνεχώς νέο ωκεάνιο κρούστα και την ώθησε μακριά από την κορυφογραμμή. Αυτή η αναλογία συνέβαλε στην απεικόνιση της δυναμικής φύσης του φλοιού της γης.
5. Η "Γεωμετρία" του Hess: Αν και δεν είναι επιστημονικά στοιχεία, τα γραπτά και οι διαλέξεις του Hess περιγράφηκαν ως "γεωμετρία" από μερικούς. Ήταν σε θέση να κοινοποιήσει αποτελεσματικά τις ιδέες και τις έννοιές του, οδηγώντας σε μεγαλύτερη αποδοχή της θεωρίας.
Συνοπτικά, το έργο του Harry Hess δεν απέδειξε άμεσα την εξάπλωση της θάλασσας, αλλά παρείχε τα βασικά στοιχεία και ένα πλαίσιο που βοήθησε άλλους επιστήμονες να εδραιώσουν τη θεωρία. Βοήθησε επίσης να διαδώσει την ιδέα και να ανοίξει το δρόμο για περαιτέρω έρευνα.
