Γιατί οι γεωλόγοι στο νότιο ημισφαίριο δέχτηκαν τη θεωρία Wegners;
Εδώ είναι γιατί:
* Στοιχεία από το νότιο ημισφαίριο:
* Αντιστοίχιση γεωλογικών σχηματισμών και απολιθωμάτων: Γεολόγοι στο νότιο ημισφαίριο, όπως το Eduard Suess Στην Αυστρία, είχε ήδη παρατηρήσει εντυπωσιακές ομοιότητες σε σχηματισμούς πετρωμάτων και ορυκτά αρχεία σε ηπείρους όπως η Νότια Αμερική, η Αφρική και η Ινδία, πολύ πριν από την Wegener. Αυτά τα στοιχεία πρότειναν μια προηγούμενη σχέση μεταξύ αυτών των εκτάσεων.
* Παγετώνα στοιχεία: Οι γεωλόγοι που μελετούσαν το νότιο ημισφαίριο βρήκαν στοιχεία αρχαίων παγετώνων σε μέρη όπως η Νότια Αμερική, η Αφρική και η Αυστραλία, τα οποία δεν είχαν νόημα κάτω από το παραδοσιακό μοντέλο σταθερής ήχου. Η θεωρία του Wegener παρείχε μια εύλογη εξήγηση, υποδηλώνοντας ότι αυτές οι ηπείρους ενώνονται κάποτε μαζί σε μια υπερηχητική που ονομάζεται Pangea.
* Συνεισφορές του Wegener:
* Συμπληρωματική θεωρία: Ενώ ο Wegener δεν ήταν ο πρώτος που παρατήρησε τα στοιχεία, ήταν ο πρώτος που συνθέτει αυτές τις παρατηρήσεις σε μια ολοκληρωμένη θεωρία. Παρουσίασε τη θεωρία του το 1912 και δημοσίευσε το βιβλίο του "Η προέλευση των ηπείρων και των ωκεανών" το 1915, το οποίο δημιούργησε την ιδέα της Continental Drift.
* Γεωφυσικά στοιχεία: Ο Wegener περιελάμβανε στοιχεία από παλαιοκλίμα, παλαιοντολογικές κατανομές και γεωλογικές δομές για να υποστηρίξει τη θεωρία του, αλλά δεν είχε τα επιστημονικά εργαλεία για να εξηγήσει τον μηχανισμό Πίσω από την Continental Drift.
* Αντίσταση από το βόρειο ημισφαίριο:
* Έλλειψη μηχανισμού: Ένας από τους κύριους λόγους για την αντίσταση στη θεωρία του Wegener ήταν η απουσία ενός εύλογου μηχανισμού για το πώς θα μπορούσαν να κινηθούν οι ηπείρους. Ο Wegener πρότεινε ότι οι ηπείρους όργωσαν μέσα από το ωκεάνιο πάτωμα, μια ιδέα που συναντήθηκε με σκεπτικισμό από γεωλόγους.
* Κυριαρχία της γεωλογίας του βόρειου ημισφαιρίου: Την εποχή εκείνη, η πλειοψηφία της γεωλογικής έρευνας συγκεντρώθηκε στο βόρειο ημισφαίριο. Αυτό σήμαινε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία του νότιου ημισφαιρίου, αν και πολύτιμα, δεν είχαν το ίδιο επίπεδο βάρους στην επιστημονική κοινότητα.
Η αποδοχή της τεκτονικής πλάκας:
Η αποδοχή της τεκτονικής πλάκας στη δεκαετία του 1960 ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων:
* Seafloor Spreading: Η ανακάλυψη της διάδοσης της θάλασσας στη δεκαετία του 1960 παρείχε έναν μηχανισμό για την Continental Drift.
* Μαγνητικές ανωμαλίες: Η ανακάλυψη των μαγνητικών ανωμαλιών στο πάτωμα του ωκεανού υποστήριξε περαιτέρω τη θεωρία της διάδοσης της θάλασσας.
* σεισμοί και ηφαίστεια: Η κατανομή των σεισμών και των ηφαιστείων κατά μήκος των ορίων της πλάκας παρείχε πρόσθετα στοιχεία για τη θεωρία της τεκτονικής πλάκας.
Ως εκ τούτου, ενώ οι γεωλόγοι στο νότιο ημισφαίριο διαδραμάτισαν ζωτικό ρόλο στην παροχή αποδεικτικών στοιχείων για την ηπειρωτική μετατόπιση, ήταν το έργο των επιστημόνων και από τα δύο ημισφαίρια, μαζί με την ανακάλυψη νέων αποδεικτικών στοιχείων και την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, που τελικά οδήγησαν στην αποδοχή της τεκτονικής πλάκας.
