Η πρώιμη ανάπτυξη της τεκτονικής της θεωρίας υποστηρίχθηκε από την οποία αυτές οι παρατηρήσεις;
1. Η εφαρμογή των ηπείρων:
- Οι ηπείρους, ιδιαίτερα η Νότια Αμερική και η Αφρική, φαινόταν να ταιριάζουν μαζί σαν κομμάτια ενός παζλ. Αυτή η παρατήρηση, που σημειώθηκε από επιστήμονες όπως ο Alfred Wegener στις αρχές του 20ου αιώνα, ήταν ένα από τα πρώτα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι οι ηπείρους θα μπορούσαν να έχουν συνδεθεί κάποτε.
2. Διανομή ορυκτών:
- Ταυτόσημα απολιθώματα φυτών και ζώων βρέθηκαν σε ηπείρους που τώρα χωρίστηκαν από τεράστιους ωκεανούς. Αυτό υποδηλώνει ότι αυτές οι εκτάσεις έγιναν κάποτε. Για παράδειγμα, η ανακάλυψη απολιθωμάτων Mesosaurus τόσο στη Νότια Αμερική όσο και στην Αφρική επεσήμανε μια κοινή γη στο παρελθόν.
3. Γεωλογικές δομές:
- Οι οροσειρές και οι σχηματισμοί βράχου σε διαφορετικές ηπείρους έδειξαν αξιοσημείωτες ομοιότητες. Αυτό υπονοούσε ότι είχαν σχηματιστεί υπό παρόμοιες συνθήκες και ενδεχομένως προέρχονταν από την ίδια πηγή.
4. Παλαιοκλιματικά στοιχεία:
- Οι παγετώδες και τα αρχαία κλίματα έδειξαν ότι ορισμένες ηπείρους βρίσκονταν κάποτε σε διαφορετικές θέσεις σε σχέση με τους πόλους. Αυτό πρότεινε κίνηση των ηπείρων με την πάροδο του χρόνου. Για παράδειγμα, οι παγετώδες ραβδώσεις στη Νότια Αμερική και την Αφρική ευθυγραμμίζονται σαν να συνδέονταν κάποτε οι ηπείρους κοντά στον Νότιο Πόλο.
5. Διευκόλυνση θαλασσινού:
- Η ανακάλυψη των μέσων ωκεανών κορυφογραμμών, των μαγνητικών μοτίβων από το ωκεάνιο και της ηλικίας του ωκεανού (νεώτεροι κοντά στις κορυφογραμμές, παλαιότερα μακριά) παρείχαν ισχυρές ενδείξεις για τη διαδικασία της διάδοσης του θαλασσινού νερού, μια βασική όψη της τεκτονικής πλάκας.
6. Σεισμός και ηφαιστειακή δραστηριότητα:
- Η κατανομή των σεισμών και των ηφαιστείων δεν ήταν τυχαία, αλλά συγκεντρωμένη κατά μήκος συγκεκριμένων ζωνών, οι οποίες αργότερα αναγνωρίστηκαν ως όρια πλάκας. Αυτό υποδηλώνει ότι η κρούστα της γης ήταν ενεργά παραμορφωμένη και μετακινήθηκε.
Αυτές οι παρατηρήσεις, σε συνδυασμό με τις μεταγενέστερες εξελίξεις στην τεχνολογία και την περαιτέρω έρευνα, στερεοποίησαν τη θεωρία της τεκτονικής της πλάκας ως το κύριο μοντέλο για την κατανόηση της δυναμικής και συνεχώς μεταβαλλόμενης επιφάνειας της Γης.
