Ποιος θεωρήθηκε θεωρία της τεκτονικής πλάκας;
* Alfred Wegener (1912): Ο Wegener συχνά πιστώνεται ως ο "πατέρας" της Continental Drift. Πρότεινε ότι οι ηπείρους κάποτε ενωμένοι ως υπερκεραιό που ονομάζεται Pangea, η οποία αργότερα έσπασε και έπεσε στις σημερινές θέσεις τους. Τα στοιχεία του περιελάμβαναν την προσαρμογή των ηπείρων, τα απολιθώματα και τους γεωλογικούς σχηματισμούς σε διαφορετικές ηπείρους και τα παλαιοκλιματικά δεδομένα. Ωστόσο, η θεωρία του Wegener απορρίφθηκε αρχικά από την επιστημονική κοινότητα επειδή δεν είχε έναν εύλογο μηχανισμό για να εξηγήσει πώς θα μπορούσαν οι ηπείρους να κινηθούν.
* Arthur Holmes (1920s): Ο Χολμς πρότεινε έναν μηχανισμό για την ηπειρωτική μετατόπιση, υποδηλώνοντας ότι τα ρεύματα μεταφοράς στο μανδύα της Γης θα μπορούσαν να οδηγήσουν την κίνηση των ηπείρων. Αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στην κατανόηση της κινητήριας δύναμης πίσω από την τεκτονική του πιάτου.
* Harry Hess (1960): Η Hess πρότεινε τη θεωρία της διάδοσης της θάλασσας, η οποία εξήγησε πώς δημιουργείται η νέα ωκεάνια κρούστα στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών και στη συνέχεια εξαπλώνεται προς τα έξω. Αυτή η ανακάλυψη ήταν ζωτικής σημασίας για την κατανόηση του μηχανισμού της κίνησης των πλακών.
* Robert Dietz (1960): Ο Dietz δημιούργησε τον όρο "τεκτονική πλάκας" και βοήθησε να συνθέσει τα διάφορα στοιχεία σε μια συνεκτική θεωρία. Πρότεινε επίσης ότι η λιθόσφαιρα της Γης χωρίζεται σε πλάκες που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους στα όρια των πιάτων.
* j. Tuzo Wilson (1960): Ο Wilson συνέβαλε σημαντικά στη θεωρία προτείνοντας την ύπαρξη σφαλμάτων μετασχηματισμού, τα οποία συνδέουν τις κορυφογραμμές του μέσου ωκεανού και επιτρέπουν την πλάγια κίνηση των πλακών. Πρότεινε επίσης την έννοια των καυτών σημείων, των περιοχών της ηφαιστειακής δραστηριότητας που δεν βρίσκονται στα όρια της πλάκας.
Ενώ ο Wegener συχνά πιστώνεται με την αρχική έννοια, ήταν η συμβολή πολλών επιστημόνων, που βασίζονται στο έργο του άλλου, που τελικά οδήγησε στην ανάπτυξη και αποδοχή της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας.
