Πότε ένα ορυκτό δεν ταξινομείται πλέον ως μεταλλεύμα;
1. Η συγκέντρωση του επιθυμητού ορυκτού είναι πολύ χαμηλή:
* Τα μεταλλεύματα είναι τυπικά συγκεντρωμένες αποθέσεις ορυκτών. Εάν η συγκέντρωση των πολύτιμων ορυκτών πέφτει κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο, γίνεται αντιοικονομικό να εξαχθεί. Αυτό το όριο μπορεί να ποικίλει ανάλογα με παράγοντες όπως η τιμή αγοράς του ορυκτού, το κόστος εκχύλισης και η διαθέσιμη τεχνολογία.
2. Το κόστος εξαγωγής γίνεται πολύ υψηλό:
* Η εξαγωγή μεταλλεύματος συνεπάγεται σημαντικό κόστος για την εξόρυξη, την επεξεργασία και τη μεταφορά. Εάν το κόστος αυτό αυξηθεί πάνω από την αξία του εξαγόμενου ορυκτού, καθίσταται μη κερδοφόρο να εξορύσσετε το μετάλλευμα. Αυτό μπορεί να συμβεί λόγω παραγόντων όπως:
* Εξάντληση των υψηλής ποιότητας μεταλλεύματα, απαιτώντας βαθύτερη ή πιο δύσκολη εξόρυξη.
* Αυξημένοι περιβαλλοντικοί κανονισμοί και κόστος αποκατάστασης.
* Αυξάνοντας τις τιμές της ενέργειας και το κόστος εργασίας.
3. Η ζήτηση για το ορυκτό μειώνεται:
* Εάν η ζήτηση για μια συγκεκριμένη μείωση ορυκτών μειώνεται, η τιμή του θα μειωθεί, καθιστώντας το λιγότερο οικονομικά βιώσιμο για την εξαγωγή ακόμη και υψηλής ποιότητας μεταλλεύματα. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε:
* Τεχνολογικές εξελίξεις που οδηγούν σε εναλλακτικά υλικά.
* Αλλαγές στη ζήτηση της αγοράς και τις προτιμήσεις των καταναλωτών.
4. Οι νέες τεχνολογίες καθιστούν εφικτή την εξαγωγή καταθέσεων χαμηλότερης ποιότητας:
* Οι εξελίξεις στις τεχνολογίες εξόρυξης και επεξεργασίας μπορούν μερικές φορές να επιτρέψουν την οικονομική εξαγωγή χαμηλότερων καταθέσεων. Αυτό μπορεί να επαναταξινομήσει αποτελεσματικά τις προηγούμενες αντιοικονομικές αποθέσεις ως μεταλλεύματα.
Στην ουσία, η οικονομική βιωσιμότητα της εξαγωγής ενός ορυκτού καθορίζει αν θεωρείται μεταλλεύμα. Η γραμμή μεταξύ μεταλλεύματος και μη-ore δεν είναι πάντα ξεκάθαρη και μπορεί να μετατοπιστεί με βάση τους οικονομικούς και τεχνολογικούς παράγοντες.
