Τι συμβαίνει κατά μήκος των τάφρων των ωκεανών, αλλά όχι των μέσων κορυφογραμμών που αντιπροσωπεύουν τους σεισμούς βαθιάς εστίασης;

Η βασική διαφορά μεταξύ των ωκεάνιων τάφρων και των κορυφογραμμών μεσαία ωκεανών που αντιπροσωπεύουν την εμφάνιση σεισμών βαθιάς εστίασης είναι υποβάθμιση .

Εδώ είναι μια κατανομή:

* Ocean Trenches: Αυτές είναι βαθιές, στενές κοιλότητες στο ωκεάνιο πάτωμα, όπου μια τεκτονική πλάκα (η πυκνότερη ωκεάνια πλάκα) καταδύεται κάτω από ένα άλλο (είτε ωκεαντικό είτε ηπειρωτικό). Αυτή η διαδικασία, γνωστή ως υποβάθμιση, δημιουργεί μια ζώνη έντονης πίεσης και τριβής. Καθώς η φθίνουσα πλάκα βυθίζεται βαθύτερα στο μανδύα, λιώνει, ενεργοποιώντας τους σεισμούς σε διάφορα βάθη, συμπεριλαμβανομένων των σεισμών βαθιάς εστίασης.

* Mid-Ocean Ridges: Αυτές είναι υποβρύχια οροσειρά όπου δημιουργείται νέα ωκεάνια κρούστα μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται Seafloor Spreading. Εδώ, οι τεκτονικές πλάκες απομακρύνονται, επιτρέποντας στο μάγμα από το μανδύα να ανεβαίνει και να στερεοποιείται, σχηματίζοντας νέα κρούστα. Επειδή δεν υπάρχει υποβάθμιση, δεν υπάρχουν σεισμοί βαθιάς εστίασης στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών.

Συνοπτικά: Οι σεισμοί βαθιάς εστίασης εμφανίζονται κατά μήκος των ωκεανών τάφρων λόγω της τεράστιας πίεσης και της τριβής που προκαλείται από την υποβάθμιση, μια διαδικασία που απουσιάζει από τις κορυφογραμμές του ωκεανού.